Het seizoen van 2011 heeft veel losgemaakt. Sinds het eerste wedstrijdje van de Classique d’Alphen kreeg ik de smaak goed te pakken. De wedstrijd zelf was erg afzien zeker omdat ik toen nog zeer weinig kilometers in de benen had. Maar eenmaal over de streep smaakte het naar meer.

In 2011 had ik samen met Bart nog 4 funwedstrijden meegepakt. Vooral de wedstrijd in Landgraaf was een mooie uitslag met een top 10 notering. Meer zat er echter niet in de benen met alleen lange trainingen op de zaterdagen. Snel werd voor de zomervakantie een racefiets aangeschaft om op de woensdagavonden met de wielerclub mee te kunnen trainen. Ik merkte dat dit erg goed was voor de beentjes en het ging me dan ook steeds beter af om in het achterwiel van onze Bart te blijven haken tijdens de duurtrainingen.

Het Benelux kampioenschap ging dan ook erg lekker op een zeer uitdagend parcours. Daar waar we in 2009 voor het eerst naar een MTB wedstrijd gingen kijken, reden we het dit jaar gewoon mee. Wat een kick! De plannen waren al snel gesmeed om in 2012 nog meer wedstrijden mee te pikken en te genieten van deze mooie sport. Het was dan ook vooral zaak om de winter goed door te komen. Snel een abonnement bij de sportschool afgesloten om er 3 maanden op een Cycle-Ops de conditie op uit te kunnen bouwen. En dat ging lekker nu ook Robin-Jan (werkzaam bij de fietsenzaak in Gilze) ook mee ging trainen.

Er kwam alleen snel een einde aan toen ik een dag voor kerstavond een raar gezwel in mijn lichaam vond. Volgende dag toch maar naar de dokter, want het hoorde er echt niet thuis. Doorgestuurd naar het ziekenhuis en een week later lag ik al onder het mes. Nog voor dat het nieuwe jaar begon was ik al een gezwel van 2cm lichter en een snee in mijn lies rijker van zo’n 6cm. Nog een week lang in spanning draaide uit op een goed bericht dat het gezwel goedaardig bleek te zijn. Toen viel er heel wat van me af. Tja.. je bent toch nog maar 27.

Dit betekende dat ik tot twee weken na operatie niet mocht sporten en tot half februari geen intensieve trainingen mocht afwerken. Daar gaat mijn wedstrijd planning! Wel gaf het tijd om na te denken en het maakte vooral duidelijk hoe kwetsbaar je als mens bent. Gezondheid is met geen goud te koop! Het zat al lang in mijn hoofd dat ik ooit nog eens in eigen team kleding rond te rijden. En dromen zijn er om waar te maken dus tijdens mijn herstel periode het balletje maar eens in beweging gezet. Een Team in je eentje is geen team. Dus snel onze Bart van het idee op de hoogte gebracht. Daar had hij zeker wel oren naar! Robin-Jan zagen we als goede vriend en groot potentieel die we graag in ons Team wilde hebben. De vraag werd snel met een Ja beantwoordt.

Tijd dus om sponsoren te regelen! Mijn baas John Bom bleek wel oren te hebben naar een kledingsponsoring. Ook “Van Boxel tweewielers”, “Survival winkel” en wielen bouwer “Wheel-tec” zagen sponsoring van ons ambitieuze team wel zitten. Na wat onderhandelen bleek ook fietsenbouwer Ridley bereidt om het Team te voorzien van drie van hun topmodellen hardtail bikes (de Ridley Ignite team ISP 1109A). En ook nog eens gespoten in Team kleuren!

Inmiddels is het alweer 22 februari. Met mijn conditie gaat het weer boven verwachting goed. In een korte tijd weer zowat op het niveau van voor de operatie kunnen uitkomen. De fietsen komen over een week of drie binnen. De kleding 13 april. Zo pakt de droom om in 2012 met eigen Team kleding rond te rijden wel erg mooi uit.

En dat balletje wat is gaan rollen door mijn plotselinge operatie zal nog lang door blijven rollen! Zeker voor twee jaar zal het team actief zijn bij vele funwedstrijden en marathons is binnen en buitenland. Want wat is er nu mooier als samen met je vrienden van de natuur te genieten op je eigen Team Bike met eigen Teamkleding!?

De laatste wedstrijd, het Benelux Kampioenschap, toen nog heerlijk in het zonnetje is inmiddels 3 maanden geleden. Daarna 4 weken wat rust gehouden en wat aangemodderd op de fiets, onder andere tijdens een heerlijk weekend Houffalize. Na deze rustige periode kon het opbouwen voor het nieuwe seizoen beginnen.

Ver vooruit kijken, trainingen in de kou en het donker, weinig momenten waarop je jezelf kunt meten en veel geduld moeten hebben tijdens saaie indoor trainingen. 2x ziek geweest, een periode van feest, alcohol, weinig slaap hebben er voor gezorgd dat de voorbereiding af en toe wat zwaarder verliep dan verwacht. Daarentegen heb ik ten opzichte van vorig jaar in de maanden Oktober, November, December al 3000 kilometers meer gedraaid.

Uit de tussentijdse prestatietest op 15 December bleek dat ik aardig op schema zat. Een vermogen van 4,04 W/kg en een absolute VO2max van 60,31 ml/min/kg op een wintergewichtje van 80 kg.  In principe voldoende om een klasse hoger te gaan fietsen maar dit brengt ook weer meer kosten en verplichtingen met zich mee dus ik blijf vooralsnog zitten waar ik zit.

Nog dik anderhalve maand voor de start van het seizoen. De voorzichtige planning is als volgt:

De groene wedstrijden zijn de wedstrijden waarin ik vorig jaar een goede klassering heb gereden. Dit waren top 10 klasseringen en een podiumplaats in Landgraaf. Het zijn ook de wedstrijden waar ik weer mijn zinnen op een podiumplek heb gezet. Overbodig om te zeggen is dat ’t Hart van Gilze wat mij betreft het hoogtepunt van het seizoen mag worden.

De bergraces staan er ook weer bij. Altijd erg leuk om te kunnen concurreren met elite en gesponsorde rijders. Ik hoop hierbij op een plek bij de eerste 20%. Deze wedstrijden zijn slopend voor het materiaal, dus om de doelstelling te behalen is ook een portie geluk nodig.

Nieuw voor komend jaar is de RWP cup. Marathons op de mooiste plekken maximaal 4 uur rijden van Tilburg vandaan. Het totaalklassement wordt opgemaakt uit de 3 beste uitslagen over een reeks van 6 marathons. Plan is om deze als koppel te rijden. Het opdoen van ervaring is hierbij belangrijker dan de eindklassering.

De streetrace in Goirle staat gelukkig dit jaar ook op het lijstje. Vorig jaar was de animo zo groot dat de inschrijving al heel snel vol was. Echt een gemis, dus ook op deze wedstrijd heb ik mijn zinnen gezet. Vooral ook door het publiek wat er in grote getale bij aanwezig is, erg gaaf. Dit is ook de reden om de Saarschleifen Bikemarathon te laten schieten.

Een lijstje met erg leuke wedstrijden en genoeg uitdaging voor 2012 dacht ik zo. Hopen op een blessurevrij en gezond jaar. Voor nu nog even anderhalve maand bikkelen om het ergste van de winter door te komen.

Het was alweer twee jaar geleden dat we bij het NK in Zoetermeer waren gaan kijken naar onze eerste MTB wedstrijd. Nu twee jaar laten was het zo ver om dat gave parcours zelf te gaan berijden. Zal het niet te lastig zijn? Of is juist een top 20 notering mogelijk? Vandaag was het de dag om daar achter te komen.

Gelukkig was de start van deze wedstrijd pas om half 4. Dat betekende lekker uitslapen dus! De avond van te voren tot laat met vrienden op de bank gelegen. Starend naar de tv en het haardvuur met speciaal biertjes ertussen. Voor mij ranja, dat leek me wel zo verstandig! Maar of het dan nog een goede voorbereiding was op de wedstrijd dat zou moeten blijken.

Rond 11 uur uit bed gegaan en onder de douche gestapt. De afgelopen week best zwaar getraind en weer wat minder geslapen dus dat voelde ik wel. Om half 1 samen met onze Bart de auto instapte richting Zoetermeer. Er bleek in Zoetermeer een lange file te staan naar het terrein van Snowworld. Mooi dat we optijd zijn aangereden! Om twee uur waren we geparkeerd op de juiste plaats en konden we onze stuurbordjes gaan afhalen. Helaas was inrijden niet op de route zelf mogelijk dus hebben we maar het asfalt ernaast opgezocht. De heuveltjes die daar inzaten deden al behoorlijk pijn. Maar de spanning stond daardoor in ieder geval wel goed op de benen.

Om 7 over half 4 ging het startschot. We hadden eigenlijk te laat ingeschreven waardoor we met onze stuurbord nr 66 en 76 bijna achteraan moeten starten. Bart had al bekeken dat we aan de linkerkant moesten opstellen om goed de eerste bocht door te kunnen komen. En dat werkte aardig! Door het aanloop stuk over asfalt kon ik mooi een heel aantal plaatsen opschuiven. Om vervolgens de bredere gras strook op te schieten. De man voor me was iets te uitbundig gestart en liet een gat vallen met zijn voorganger. Gelukkig deed zich een gaatje op om erlangs te gaan en kon ik het gat dichtrijden. In de eerste ronde was het vooral opletten en kijken hoe de route liep. De klimmen waren kort maar stijl en de afdalingen technisch tot gevaarlijk. Oei.. dat was ik toch niet gewend. De klimmen liepen erg lekker. Heb de eerste ronde nog een man of 10 kunnen inhalen. Maar heb de afdalingen wat rustiger aan gedaan.

Net op het moment dat het lekker begon te lopen ging het bij de spaanbocht mis. Ik nam iets teveel risico, hing niet genoeg achterover, en gebruikte de verkeerde rem. Plof! Daar ging ik over mijn stuur. Gelukkig best elegante uitgevoerd en het publiek vroeg of alles goed was. Natuurlijk zij de adrenaline. En ik pakte snel mijn fiets en probeerde weer op te stappen. Jammer genoeg werkte de ketting niet mee en moest ik 5 plaatsen laten liggen voordat ik weer fietsend verder kon. Al fietsend de schade opgenomen maar het bleef bij een aantal schaafwonden.

Dan maar proberen terug te komen in de wedstrijd. Het duurde bijna een ronde voordat ik weer in het wiel van mijn voorgangers kon kruipen. Inhalen bleek lastig want de zijsteek begon goed op te spelen. Over de spieker hoorde ik dat onze Bart al als 5de over de meet was gekomen. Gaaf man! Dan gaf me weer moet en heb snel een gelletje naar binnen gewerkt en flink wat water gedronken. Maar dat viel op dit parcours niet mee me al die klimmen en afdalingen! Het laatste rondje kon ik nog één plaats goedmaken maar daar bleef het ook bij. Toen ik over de finish kwam hoorde ik luidkeels RUUDJÛH roepen. Dat was onze Bart die kennelijk niet veel geleden had met zijn wedstrijd. Zelf had ik dat wel.

Uiteindelijk bleek ik als 22ste over de streep te zijn gekomen van de 75 starters. Jammer van mijn val, en dus net niet in de top 20, maar toch was ik erg tevreden! Jammer dat dit voor ons alweer de laatste wedstrijd was van dit jaar. Terugkijkend bied het wel erg veel perspectief voor het komende seizoen. Voor nu dus de taak om goed de winter door te komen. De skeelers zijn al aangeschaft en met wat veldtochten en op de rollerbank moet dit wel gaan lukken. Op 26 februari 2012 staat weer de eerste wedstrijd op het program. De Classique d-Alphen! Kunnen we daar een potje gaan breken? We gaan het zien!

De laatste wedstrijd van het eerste seizoen was vandaag gepland. 24 september 2011 en het ging gebeuren In Zoetermeer. Alweer een wedstrijd rondom een skihal. Ondanks dat de grote vakantie al een tijdlang voorbij was en ik wat minder kon trainen, ben ik wel zwaarder gaan trainen en dit voelde goed.  De vorm groeide dus nog steeds en ik hoopte in de top 10 mee te kunnen gaan doen tijdens de funklasse.

Om half 4 konden we starten. Jammer genoeg hebben we niet warm kunnen rijden op het parcours, het was een vrij technisch parcours met vele korte klimmen en technische afdalingen. Door het late inschrijven stonden we vrij achteraan, plaats 66 en 67. Door eerder verreden wedstrijden wist ik al dat je bij de eerste bocht aan de buitenkant moet zitten, dus bij het opstellen hield ik hier al rekening mee.

Bij het startschot op volle vaart weg. Ik verbaasde me een beetje over het tempo, toch gelijk al vrij hoog. In de eerste bocht inderdaad al gelijk 40 rijders in kunnen halen en ik zat net in de top 20. Bij de eerste klim vielen gelijk de eerste gaten al. Het was dus zaak om iedereen zo snel mogelijk in te halen om bij de kop van het veld te kunnen blijven zitten.

Dit bleek aardig te lukken tot de eerste technische afdaling. Ik ging over het stuur heen en viel zacht. Ik kon snel weer opstappen en doorgaan met de inhaalrace. Toen vloog ik voor de tweede keer over het stuur. Dit keer was het los zand. Het eerste rondje liep totaal niet, ik moest me in laten halen door 4 rijders. Achter elke bocht kwam een klim die ik niet aan zag komen en daardoor net te laat schakelde. Parcourskennis is soms ook wel handig dus.

Het ritme was weg en ik besloot op trainingstempo de wedstrijd uit te rijden. Ik kwam achter een rijder te zitten die hiervoor een mooi tempo reed. Ook reed hij een mooie lijn en dit zorgde ervoor dat ik overal mooi doorheen kwam. Het vertrouwen kwam terug en de benen voelde ik nog totaal niet. Ik besloot dus om er nog een klap op te geven.

De gaten die ontstaan waren in het veld waren gigantisch geworden. Dit werd vooral veroorzaakt door het grote niveauverschil binnen de funklasse maar ook de zwaarte van het parcours. Met nog een half uur te rijden zou het een lange eindsprint worden naar de finish. Mijn tactiek was op rechte stukken letterlijk te sprinten en op klimmen ook zoveel mogelijk tijd te winnen. In afdalingen zou ik dan wat tijd kunnen verliezen.

Dit zorgde ervoor dat ik nog wat rijders kon inhalen. Uiteindelijk zag ik de vierde persoon 10 meter voor me de finish over gaan. Ik bleek als vijfde binnen te zijn gekomen.

Een dubbel gevoel. Met wat meer parcourskennis zou ik op het podium zijn geëindigd. Maar met een vijfde plek ben ik ook heel erg tevreden. De benen waren erg goed, de korte klimmen lagen me lekker en de vorm was ook goed. Achteraf had ik met de wedstrijd zelf ook weinig geleden. Voor volgend jaar liggen hier dus nog wel wat mogelijkheden. Nu tijd voor twee weken rust en daarna een strak trainingsschema richting de eerst volgende wedstrijd.

Het is iets voor zes en ik kan het niet laten om nog een keer die snooze knop op de wekker in te drukken. Ik bereid me voor om mijn bed uit te gaan voor alweer de laatste Bergrace wedstrijd van dit jaar. Eens kijken wat de dag vandaag gaat brengen! Maar ow.. wat voelt het nog vroeg.

De voorbereiding liet het deze keer wat afweten. De avondjes stappen waren erg leuk, maar kosten me veel energie. Je zal maar 4x per week in de kroeg hangen zeg! Dat is pas topsport. Maargoed. Toch maar het bed uitgerold en naar de ontbijt tafel geslenterd. Een goed ontbijt is het halve werk dus daar ook maar even de tijd voor genomen. Vervolgens snel de spullen in de auto en opweg naar Lunteren!

We waren ruim optijd op de plaats van bestemming. Na het afhalen van de stuurbordjes de bidons weer op een strategische klim weg gezet. Wel zo fijn als je maar een bidon in je fiets kwijt kunt voor 150 min. Er was nog tijd over om een deel van de route te verkennen. Al snel bleek dat het een taaie wedstrijd zou worden. Het rondje had veel single track, alle soorten afdalingen en klimmetjes. Rustig starten was mijn tactiek voor vandaag.

In het start vak is het even wachten tot dat het parcours wordt vrij gegeven. Nog voor het startschot valt komen de eerste druppels al naar beneden gevallen. Droog starten was ons van boven dus niet gegund. Na het startschot ging de kudde van ongeveer 130 deelnemers het aanloopstuk van het parcours op. Ik heb er een heel aantal voorbij laten gaan. Dat was geen probleem wat er zaten er nog genoeg achter me.

Al snel bleek dat de regen de baan goed onderhanden had genomen en de modder vloog al snel rond de oren. Een van de eerste klimmetjes werd er voor me afgestapt waardoor ik ook van de fiets moest. Na de eerste ronde was het veld al wat uit elkaar getrokken en konden bijna alle klimmen op de fiets genomen worden. Het noordelijk gedeelte van het parcours was alleen erg nat zodat het soms zoeken was naar grip. Vooral de afdalingen in het losse zand waren uitkijken geblazen. Een afdaling was zo technisch dat ik hem iedere keer maar lopend nam. Hiermee verloor ik gelukkig niet zo veel tijd op de rijders die op de fiets naar beneden kwamen. Al waren er dat niet veel.

De derde ronde verloor ik even de aandacht en mijn voorwiel gleed weg in een bocht. De struik ernaast was zo vriendelijk om me op te vangen! Het rondje liep daarna niet echt lekker meer. Gelukkig wist ik me te herpakken. Tot het moment dat in mijn vierde ronde op de loopklim de kramp in mijn kuit schoot. Auw.. weer niet genoeg gegeten! Dan maar weer proberen door de kramp heen te trappen. Ik hoorde de bel al gaan voor de laatste ronde en stelde me daar op in. Net voor ik de start/finish passeerde werd ik ingehaald voor nr 1. Het drong niet echt tot me door waardoor ik de neiging had om nog een ronde te rijden! Dat werd me alleen verhinderd en toen mijn stuurbordje werd los geknipt drong het pas door. Ik ben al gefinisht!!

Vor mijn gevoel was ik deze keer ver achterin geëindigd. Maar het bleek dat ik als 84ste over de meet was gekomen. Bij de top 100 dus! Ik vond het een mooie dag en een hele prestatie dat ik hem uit heb kunnen rijden. Want deze route was toch wel de zwaarste van al de bergrace’s!

Zondag 4 september. De wekker gaat weer om 6 uur. Deze ochtend merk ik toch wel heel erg goed dat ik de afgelopen tijd wat te vaak ben gaan stappen en iets te weinig rust heb gepakt. Toch heel erg goed geslapen en dat geeft wel aan dat het nieuwe er nu onderhand wel af is van het wedstrijdrijden. Het doel was om bij de eerste 50 te eindigen, zou ik dit vandaag kunnen waarmaken?

Daarbij komt ook nog dat er weinig op het spel staat. Ik doe niet meer mee voor het totaalklassement door mijn gebroken ketting in de tweede wedstrijd en het missen van de eerste. Het doel was dus om met beperkte voorbereiding bij de eerste 50 bikers te eindigen. Dit zou een goed gevoel zijn voor het komende seizoen waar dit toch wel minstens mijn doel wordt. Dit zal betekenen dat ik dan wel constant tussen de teamrijders moet eindigen, maar zonder een ambitieus doel kom je ook niet veel verder.

Om half 9 konden we inrijden op het parcours in Lunteren. Het viel gelijk op dat dit net als in Landgraaf toch een wat technischer parcours was dan de andere parcoursen. Vooral de afdalingen met diep los zand waren erg tricky. Wel hulde voor de parcoursbouwer, want werkelijk alles zat er in. Behalve dan een rockgarden, maar die hebben we dan weer in Zoetermeer.

Om half 10 stonden we te wachten op het startschot. Het parcours was nog niet vrijgegeven waardoor we 3 minuten vertraging hadden. Dit was ook gelijk de tijd die het verschil maakte tussen droog en nat starten. Binnen 5 minuten was heel het parcours omgetoverd in een modderpoel. Het zou in ieder geval dan weer geen stofwedstrijd worden.

De start ging over een groot grasveld. Dit stuk zuigde enorm aan de banden en ook was het niet overal effen. Ik stond bij de start aan de linkerkant, precies de kant van alle binnenbochten en hierdoor kon ik vrij snel naar een goede positie opschuiven. Toen we het eerste zandpad in gingen waren hier al aardige plassen gevormd. Ik koos 2 keer het verkeerde pad waardoor ik wat plekken moest prijsgeven.

De eerste ronden werd er veel gevloekt en nog meer geergerd. Dit kwam door de vele stijle klimmen. Als een renner stilviel, moest heel het peleton afstappen. Hectisch dus. Na de eerste ronde bleek ik later al 38e te liggen. Op deze positie zou ik later ook eindigen, dus alles bij elkaar was het een goede start.

Na de eerste ronde heb ik mijn hartslag terug laten zakken in de hoop dat er uiteindelijk nog wat over zou blijven voor de laatste ronde. In de tweede ronde kwam ik erachter dat ik een bidon verloren was. Ik moest dus zuinig aandoen met het water totdat ik weer langs de verzorging kwam en een nieuwe bidon kon nemen. Het parcours leende zich er sowieso niet voor om geregeld te drinken en op tijd te eten, ook weer niet zo mijn ding.

In de rondes daarna kwam ik er al snel achter dat het al lang geleden was dat ik in de modder heb gereden. De raceking had moeite om de grip te behouden en zelfs de nobby nic als voorband liep soms aardig vol. Veel stuurfoutjes zorgde ervoor dat ik elke keer de aansluiting miste op voorgangers of inhalers. Toch haalde ik zelf ook af en toe nog wat renners in die te hard gestart waren.

De afdalingen liepen lekker, overal kwam ik fietsend onder. Pas in de een na laatste ronde merkte ik dat de vermoeidheid toesloeg en vloog ik over het stuur heen. Mijn fiets kwam daarna weer over mij heen. Ik kon in de val mijn fiets weer vastpakken, voorkomen dat hij tegen de boom zou vallen, snel weer opstaan en doorfietsen. Aardig spectaculair voor het publiek en veel tijd was er niet verloren.  De laatste ronde zou ik deze afdaling maar lopend nemen.

In de laatste ronde bleek ik weinig meer over te hebben. De benen konden nog wel wat aan maar ik was zelf aardig uitgeput door iets te weinig eten, drinken en ook slaap. In de eindsprint had ik nog een positie kunnen opschuiven. Door de uitputting was mijn ketting op het kleinste voorblad terecht gekomen, tijdens het opschakelen voor de eindsprint werd de kettinglijn te schuin en aanzetten zou weinig zin hebben. Achter me zat niemand en rustig heb ik de laatste meters uitgereden.

Door alle tegenvallers was ik de hoop op een goede positie verloren. Bij thuiskomst bleek ik echter als 38e over de streep te zijn gekomen. Dit was dus dik boven de verwachting die ik had. Het nadeel van de bergraces vind ik dat het veld zo groot is dat je positie onoverzichtelijk is. Wat dat betreft is het starten in verschillende categorieën fijner, zoals bijvoorbeeld in Landgraaf het geval was en straks ook weer in Zoetermeer zal zijn. Leuk is dan natuurlijk weer wel om je te kunnen meten met de teams, dus op naar de edities van volgend seizoen dus! Nu wordt het weer toewerken naar de seizoensafsluiter in Zoetermeer.

Op zaterdag 20 augustus zou de eerste editie van de Snowworld MTB wedstrijd verreden worden. Volgens de organisatie zou het parcours het meest uitdagende van Nederland zijn. Het programma was verdeeld over twee dagen. Om 15.45 zou de Funklasse starten.

Door dit late tijdstip hadden we de tijd om te kijken naar de wedstrijd van de Masters. Hiervoor hebben we de 500+ treden tellende trap opgelopen en bovenop de meest bekende Steenberg van Nederland hadden we een mooi uitzicht over de omgeving maar ook over de klim langs de skihal.

Nadat we er wel achter waren gekomen dat deze klim een scherprechter was, zijn we weer naar beneden gelopen om warm te gaan rijden. We hadden de kans om warm te rijden op het parcours. Deze bleek veel technischer te zijn dan de parcoursen waar we tot nu op hadden gereden. De klim was nog het minst technische stuk. De rest bestond vooral uit stukken singletrack, stijle afdalingen of afdalingen met mooie kombochten.

In de aanloop naar deze wedstrijd had ik de verwachting dat ik goed kon scoren. Het zou de eerste wedstrijd voor mij zijn waarbij de verschillende categorieën apart van elkaar startte. Na het verkennen van het parcours liet ik de hoop op een mooi einduitslag gedeeltelijk varen, dit was net wat te technisch voor mijn gevoel.

Om 15.50 werd het startschot gegeven voor de race die 60 minuten zou duren. Met 12 man snelden we op de eerste klim af. Zoals verwacht werd het veld hier gelijk al uit elkaar getrokken. Ik ging als 7e de klim in. In de klim kwam 1 persoon mij voorbij en deze moest ik laten gaan. Ik haalde op dezelfde klim nog 4 personen in en dat bezorgde me een derde plaats op de eerste klim. De koploper zag ik met zo’n zwaar verzet naar boven stampen dat ik het gevoel had dat hij dit nooit de hele wedstrijd vol zou kunnen houden. Uiteindelijk bleek dit wel zo te zijn en dit leverde hem de 1e plaats op.

Op deze derde plaats heb ik heel de wedstrijd gereden. De tweede man in de race was een ex-prof uit Duitsland. Deze moest ik 50 meter toegeven aan het begin van de wedstrijd. De eerste ronde verliep nog niet zo vlekkeloos, het was vooral wennen aan het technische karakter van de afdalingen en ik had moeite met het vinden van de ideale lijn. In de rondes daarna ging het beter. De hitte greep je bij je keel op de lange klim langs de skihal. In de derde ronde heb ik dan ook mijn handschoenen uitgedaan om wat meer af te kunnen koelen. Dit werkte erg goed en ik kwam goed in mijn ritme. Hierdoor werd het gat met mijn voorganger steeds wat kleiner en uiteindelijk 20 meter. Mijn achtervolger zat ver genoeg achter me en zag ik alleen tijdens de lange klim.

Na het horen van de bel voor de laatste ronde gooide ik het tempo omhoog in de hoop om het gat nog dicht te kunnen rijden op mijn voorganger. Hij was ook aan het versnellen waardoor het gat ongeveer even groot bleef. Als derde kwam ik uiteindelijk over de finish. Dit leverde een stoel in de schaduw, een washandje, een handoek, een podiumplek, een bos bloemen, een snowworld knuffel en de kussen van de ronde-miss op.

Ik heb voldaan aan mijn verwachtingen. Deze podiumplek is een mooie doop voor mijn nieuwe wedstrijdfiets en een mooi afsluiter van mijn zomervakantie. Nu gaan we weer toewerken naar de Bergrace in Lunteren en dan begint het einde van het seizoen langzamerhand in zicht te komen. Het benelux kampioenschap in Zoetermeer zal ook nog op de kalender komen te staan. Twee jaar geleden zijn we bij deze wedstrijd gaan kijken, en dit parcours is ook erg mooi!

Nog geen twee weken geleden kwam Bart aanzetten met de Wedstrijd van Landgraaf. Leuk om mee te pakken als voorbereiding op de bergrace in Lunteren. Ik twijfelde nog even om mee te doen maar alleen langs de ski helling omhoog rijden vond ik eigenlijk al wel een mooie uitdaging om eens mee te maken! Dus toch maar weer de stoute schoenen aangetrokken en me ingeschreven voor de Funklasse van Zaterdag..

De dag bleken we niet beter uitgezocht te kunnen hebben. Toen ik naast mijn bed stapte was de zon al aardig zijn best aan het doen. En dat zou de rest van de dag niet anders zijn! Omdat we zelf pas om kwart voor 4 hoefde te starten hadden we het plan om optijd aan te rijden en zo de Masters nog aan het werk te kunnen zien. Na een stevig ontbijt de auto ingeladen en de navigatie ingesteld richting de witte wereld. Mooi optijd voor de start van de Masters kwamen we aan. Even nog snel wat gegeten en niet veel later volgde het startschot al. Daarna de trappen van de Steenberg beklommen om nog wat foto’s te kunnen schieten van de mountainbikers die zich aan het moe maken waren. Al snel was duidelijk dat de klim wel erg lasting was en een bepalende factor speelde in de wedstrijd.

Kortom snel weer naar beneden en de fietskleding aan om warm te gaan rijden. Na wat op het terrein rond te hebben gereden mochten we na het finishen van de Nieuwelingen de ronde nog snel verkennen. En damn.. wat was die pittig. De klim was net een muur en de afdaling bestond uit veel steile bochtige stukken vol met drops en kombochten. Dat klimmen ging me wel redelijk af, maar laat die drops en kombochten in de afdaling nou net niet mijn ding zijn! Dat beloofde nog wat voor de wedstrijd. Na het inrijden snel naar het startvak waar iemand van de organisatie ons vroeg of we de lange klim wel wilde meenemen in de ronden. De Nieuwelingen hadden het met het warme weer erg moeilijk en namen halve wegen de klim een afkorting. Daar waren we natuurlijk niet voorgekomen en we besloten de klim er gewoon in te houden. Wat was n.l. nog mijn beste troef.

Om 10 voor 4 klonk het startschot. Het lukte me om vlak achter onze Bart de startklim op te rijden en wat plaatsjes mee op te schuiven. Halve wegen de klim moest ik helaas 3 man voorbij laten gaan. Auw.. wat deed die klim pijn zeg. De eerste steile afdaling ging vervolgens voor geen meter en ook het oprijden van de eerste stuk single track ging niet bepaald vlekkeloos. In dat rondje moest in nog 3 man aan me voorbij laten gaan waardoor ik als 10 de over de eerste doorkomst kwam. Gelukkig kon ik op de klim langs de hal weer een plaatsje naar voor opschuiven om vervolgens vrij snel bij het achterwiel van de nummer 9 uit te komen. Ik zag aan hem dat het niet zo lekker liep en hij had nogal last van zweethanden. Zij tempo zwakte steeds wat meer af. Op een kort klimmetje kon in ook zijn positie overnemen om in het stuk wat volgde een gaatje te slaan. De afdaling met de kombochten ging me steeds beter af en ik begon ze zelfs haast leuk te vinden.. Het moest niet gekker worden.

De ronde die daar op volgde probeerde ik wat rustiger aan te doen en mijn hartslag iets te laten zakken. Ik betropte me erop dat ik de tijd had om iedereen te bedanken die aan stond te moedigen en kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen om op de klim langs de hal even het stijging percentage op mijn kilometer teller te bekijken. Pfff.. 21%.. En dat met een hardslag van 180 die niet echt wilde zakken. Iedere keer kwam er een klim aan die roet in het eten gooide.

Bij de bel van de laatste ronde mezelf nog even kwaad gemaakt en het lukte me om het gas er nog even goed op te gooien. Ik kon de man voor me n.l. al zien op de lange klim. Het gat werd steeds wat kleiner en op de bochtige afdaling reed hij nog maar een paar bochten voor me. En sprint na de eindstreep mocht alleen niet baten en kwam als 8ste over de meet. Ik was erg tevreden met mijn top 10 notering en een ervaring rijker!

De eerste wedstrijd na de 3 weken vakantie die ik heb gehad. Meestal bestaan de betere vakanties uit zonnen op het strand, tot laat op het terras blijven hangen en daarna eindigen in een frietzaak of een pizzaria. Daar kun je alleen geen regen bij gebruiken. Omdat het wel 3 weken regenachtig was geweest heb ik me vooral goed voor kunnen bereiden op deze ploegentijdrit en ben ik vaker geëindigd in een fietszaak dan in een frietzaak.

De ploeg bestond voornamelijk uit coureurs uit het 1ste team van De Doortrappers. De vorige tijdrit reed ik met het 2e team mee. Met dit nieuwe team kon er voor mijn gevoel vanalles gaan gebeuren: De eerste bocht eraf liggen, er in de laatste ronde afliggen, of toch gewoon mijn werk kunnen doen.

De weersvoorspellingen waren slecht. Veel regen werd er voorspeld. Op de weg en dan zeker met een ploegentijdrit maakt de regen het toch wat lastiger. ’s ochtends bij het openen van buienradar.nl hing er een wolk ter grootte van Nederland boven ons land. Deze zou in de middag zijn weggetrokken. Over regen hoefde we ons geen zorgen te maken. Het was dus alleen nog hopen dat het parcours op tijd zou opdrogen.

Om 13.15 kwamen we aan in Achtmaal waar de tijdrit zou worden verreden. Het asfalt was droog en er kon ingereden gaan worden. Om 15.00 was de start. Ik startte als tweede in de rij van zes (de tijd van de vierde renner zou tellen).  Drie minuten later zou het team van D’n Brooij starten. We wisten uit de vorige tijdrit in Gilze nog dat ze sneller zouden gaan, maar het mocht in geen geval gaan gebeuren dat deze dorpsconcurrent ons in ging halen. Het tempo werd er vanaf de meet al bijzonder hard opgegooid.  De eerste ronde noteerde we een tijd in de 11.30 (inclusief de start vanuit stilstand).

De tweede ronde was het te zien dat er de eerste ronde door iedereen flink in het rood gereden was. Voor mijn gevoel kwam ik zelf lekker in het ritme. Dit bleek een vals gevoel te zijn omdat de rondetijd rond de 11.40 was. Het ging dus wat zachter. Blijkt maar weer dat een slecht gevoel tijdens een tijdrit zorgt voor een goede tijd en andersom.

De derde ronde moest 1 man lossen. Hij had zijn werk al verricht aan het begin van de wedstrijd, dus totaal geen schande. De 5e man bleef bij, maar gaf de beurt over. Dit had ik iets te laat door waardoor ik in zijn wiel kwam te zitten en een sprong moest maken om weer mee te draaien. De formatie werd ook iets minder compact waaruit bleek dat er door het tandvlees heen gebeten werd. Ik kon in deze laatste ronde nog wat langere beurten maken.

Met nog een paar bochten te gaan werd er: “Kort en Krachtig!” geroepen.  Dit betekende dus snel afwisselen op een hoog tempo. Dit zorgde er helaas wel voor dat er 1 man moesten lossen. De vierde man, zijn tijd zou tellen, bungelde even achteraan. Spannend moment, maar hij kon het wiel weer vinden. Daarna met 4 personen vol doorgetrokken naar de finish. Het laatste rondje was weer in de 11.30.

De eerste ronde dus te hard gestart en iets te hectisch geëindigd. Wel een hele leuke middag op een mooi parcours met hele lekker lopende bochten. Over het sportieve resultaat mogen we ook tevreden zijn. Geen podiumplaats, nog steeds niet, en dat zal dit seizoen ook niet meer gaan gebeuren voor mezelf. De insteek van dit jaar was vooral ervaring opdoen in wedstrijden en wat dat betreft draait het voor mijn gevoel best aardig. Nu de komende weken voorbereiden op de laatste bergrace van dit seizoen. Met een nieuwe mountainbike en een wat betere vorm hoop ik toch nog wat hoger te eindigen dan in Oosterbeek.

De benen voelde de ochtend na de tijdrit van gisteren niet slecht aan. Vandaag stond het hart van Gilze op het programma. Ik hoopte bij de eerste 5 te eindigen. Er stond veel familie aan de kant van het parcours dus aan de aanmoediging kon het zeker niet liggen.

Tijdens het inrijden voelde ik toch zeker wel de inspanning van de vorige dag. Vooral wanneer er spanning op de benen kwam te staan was het gevoel minder dan dat ik gewend ben. Desalniettemin mocht ik niet klagen.

Om 13.00 hebben we nog 2 rondjes op het parcours gereden. Eigenlijk 1 rondje teveel want dit zorgde ervoor dat ik vrij achteraan startte. Toeval wilde wel dat ik achter Joris startte. Dit was de kampioen van vorig jaar en dus de te kloppen man. Hij reed voor D’n Brooij en was dus daarmee absoluut onze grote concurrent.

Het parcours bestond uit klinkers, verkeersdrempels en linke bochten. Achterin het peloton ging het dan ook veel te zacht. Ik moest zien om zo snel mogelijk voorin te komen zitten, het liefste bij de eerste tien. Na twee rondjes zat ik op een goede positie voorin het peloton. Ik koos weer het wiel van Joris. De eerste 20 minuten heb ik hem vooral gevolgd en wanneer hij weg wou springen meegegaan en vooral geen werk voor hem verzetten. Dit zorgde voor hem voor nogal wat frustratie. Hij wilde dat ik zou rijden maar ik had hele andere plannen. Ik had de benen niet om mee te gaan in een kopgroep. Dus het het plan was om de boel bij elkaar houden en te gokken op de eindsprint.

Na de 20 minuten ging het lastiger. Ik moest lossen uit het peloton en zelfs uit de achtervolgende groep en bungelde hier ergens achter. Het veld was inmiddels al flink uitgedund.  Toen zag ik dat het peloton elkaar aan zat te kijken en dat het tempo voorin dus inzakte. Ik zette nog 1 keer aan en kwam uiteindelijk weer achter de achtervolgende groep te hangen en die hadden op hun beurt het peloton ingehaald. Hier ben ik weer even op adem gekomen.

Toen zag ik dat er nog 3 rondes te rijden waren en langzaam kon ik wat naar voren kruipen. Ik zat weer bij de eerste 15 man. Het kijken naar elkaar ging door en het zou uitdraaien op een massasprint. De uiteindelijke winneer sprong in het laatste rondje weg en sloeg een gat.

De laatste bocht, ik had een goede positie en bereidde me voor op de eindsprint. Iemand sprong uit de groep en trok hem aan, voor mijn gevoel te vroeg maar ik kon goed in zijn wiel blijven. Daarna was het mijn beurt om de sprong te maken. Juist op het moment dat ik uit het wiel van de voorganger kwam, werd ik afgesneden. Dit haalde de snelheid uit mijn sprint en ik kwam achter wat andere renners te zitten.

Ik zette nog een laatste keer aan, haalde een paar man in en kwam uiteindelijk als 6e over de streep. 2 plaatsen lager dan wat ik eigenlijk verwachtte maar toch zeer tevreden. Er waren sterkere deelnemers dan bij het kampioenschap van Gilze en Rijen en ook het parcours was veel zwaarder. Op de helft van de wedstrijd had ik het gevoel dat ik moest lossen en toch zeer goed hersteld. Verder ook inbreng gehad op het verloop van de wedstrijd en nog meegedaan aan de eindsprint. Niet slecht voor de tweede wedstrijd. Eerst nog een paar weken op vakantie en dan uitkijken naar de volgende.

Vandaag begon het wielerweekend in Gilze. Twee thuiswedstrijden; op zaterdag, vandaag, de ploegentijdrit en dan de dag daarna het open gils kampioenschap. Met de ploegentijdrit startte ik in WC de doortrappers 2. We hebben 2 keer getraind, en bij de training hebben we steeds 2 rondes voluit gereden. De tijdrit van vandaag ging over 3 rondes van elk 8.3 km lang. In totaal was het dus een afstand van 24,9 km.

Bij een thuiswedstrijd moet in ieder geval de fiets goed glimmen. De dag begon dus met het wassen van de fiets. Hierbij zag ik dat mijn achterband tot op de draad versleten was. Een goed teken, in ieder geval genoeg voorbereidingskilometers gemaakt. We zouden pas om 16.00 starten in het derde blok dus ik had nog ruim voldoende tijd om nieuwe bandjes te halen.

Om 13.00 zou de eerste groep starten in het eerste blok. Dit was onze derde ploeg. Ze startte in de stromende regen met een straf windje. Er reden er gelijk 2 lek en ze moesten nog 2 rondes met 4 man overleven. Bij d’n brooij 2 was er zelfs een valpartij. Dat beloofde dus wat voor vandaag.

Om 15.00 konden we gaan inschrijven, rugnummer ophalen en warm rijden. Het warmrijden ging absoluut niet lekker maar warm werden we er zeker wel van. Het zonnetje was inmiddels al doorgebroken.

Om 16.00 stonden we aan de start. Het team bestond uit Bas, Mark, Jeroen, Jurgen, Gijs en ik. Mark van Zanten had last van een slepende blessure en had vervanging geregeld in de vorm van Rob Marinus. Voor hem was het de eerste keer dat hij in ploegentijdritformatie reed en ook heeft hij niet kunnen trainen. Gijs trok het tempo goed aan en we zaten gelijk al aan een strak tempo.

Na 3 bochten kwam een overhaakste bocht, het tempo zakte hier in en het accelereren ging te snel voor Rob. We zaten na een halve ronde dus met 5 man. Het afwisselen ging goed, ik trok wat langere stukken door om de rust in de ploeg terug te krijgen. Na anderhalve ronde werden we ingehaald door de ploeg die na ons startte. We hoorde het suizen van de dichte wielen en zagen de aerodynamische helmen. Langzaam liepen ze uit, vooral in de bochten en bij stukken wind tegen werd het gat snel groter. Het nemen van de bochten is gelijk het leerpunt voor de volgende editie. 

In de derde ronde zat iedereen in het rood. Het afgeven ging steeds sneller en ik begon lekker te draaien. Ik kon de rest wat langer uit de wind houden en zo konden we het tempo toch nog hoog houden. Bij het uitkomen van de laatste bocht schepte ik bijna een kinderwagen met wat verdwaald publiek eromheen. Na de laatste bocht gooide ik het tempo omhoog, de eindsprint naderde. Gijs trok de sprint goed aan en Bas moest het laten lopen. Hij had erg goed kopwerk verricht en had zich dus al meer dan nuttig gemaakt.

Na 37 minuten en 31 seconden kwamen we over de eindstreep. We hadden hierbij 24,75 kilometer afgelegd met dus een gemiddelde snelheid van 39,56 km/h.  Onze verwachting was om in de 39 te eindigen en de hoop was boven de 40. Aan de verwachting hebben we voldaan, maar de hoop bleek iets te optimistisch. Uiteindelijk waren we zeer tevreden over het teamresultaat. Een hele mooie 2011 editie.

De zenuwen lieten van zich horen de ochtend voor het kampioenschap van Gilze en Rijen. De eerste wedstrijd op de weg, de eerste wedstrijd met bekend publiek en de eerste wedstrijd waar ik niet om 6 uur mijn bed uit hoefde.

Ik vroeg me sterk af of ik het wedstrijdtempo bij zou kunnen benen en of dat bochtenwerk wel voor mij besteed was. Om hier een antwoord op te krijgen heb ik de dag van tevoren achter de auto getraind (in de stromende regen). Het tempo ging lekker, de bochten zeker niet. En dan weet je dat je de volgende dag met 40 kilometer per uur over de klinkers een bocht omgaat met wielrenners links en rechts van je en dat ook nog eens op bandjes van maar amper 3 centimeter breed. Het zou mij benieuwen.

Om half 1 verzameld bij D’n door en gezamenlijk vertrokken naar Rijen. Ingeschreven, rugnummer bevestigd, ingereden en opstellen voor de start! Geen fluitje, geen vooraankondiging dat de start nog maar een minuut zou duren. Alleen maar een droge; Jullie kunnen starten. Voor ik het besefte was de wedstrijd al op gang.

Omdat het mijn eerste wedstrijd was, heb ik alle goede adviezen ter harte genomen. Ik moest in ieder geval bij de top-10 blijven en het tempo in het begin lag veel hoger dan op het einde. Met die adviezen moest ik het zo’n beetje doen. Door het eerste advies zat ik continu op de tweede, derde of vierde plaats in het peleton. Ik merkte dat de wedstrijdervaring nog totaal niet aanwezig was. Overal op reageren, na de bocht afgeven, teveel kopwerk, allemaal leerpunten.

Dit kopwerk heeft er wel voor gezorgd dat we enkele ontsnappingen hebben teruggehaald waar uiteindelijk een ontsnapping uit voort kwam waar een teamgenoot in mee zat.

Op de helft van de wedstrijd merkte ik dat het fijn is als er bekend publiek is. Je lichaam schreeuwt om opgeven omdat je al een half uur op zo’n beetje je maximale hartslag hebt gereden maar je kop heeft hier weinig boodschap aan. Het tempo ging niet omlaag dus ook mijn hartslag niet. Bartje (een teamgenoot) kwam langszij en gaf me het advies om eigen tempo te gaan rijden. Er zat toch een teamgenoot in de kopgroep dus ik vond het ook wel gezegend. Ik heb me wat terug laten zakken, ben wat op adem gekomen. Toen er nog 2 ronde’s te gaan waren ben ik weer vooraan gaan rijden. Het plan was om in de laatste ronde bij de bochtenreeks vooraan te zitten, zo hard mogelijk door de bochten te gaan en op het rechte stuk te kijken wat er nog in de benen zat.

Ik kwam als eerste het rechte stuk op, probeerde te versnellen maar er zat te weinig meer in. 2 man kwamen uit mijn wiel over me heen en uiteindelijk zorgde dit ervoor dat ik 7e ben geworden. Dit bracht me 2 flessen wijn en een kaarshouder op. Voor de eerste wedstrijd ben ik erg tevreden. Veel werk gedaan, gelukkig ook voor het team, en in de top 10 gefinisht. De gemiddelde snelheid was 39,3 km/h. De gemiddelde hartslag was 183 en we hebben er zo’n uur over gefietst.

Op naar het hart van gilze: Wat minder kopwerk (of juist meer, het is maar hoe je het leest), het juiste wiel vasthouden en ik hoop dan op een top 5 notering. Met de ploegentijdrit van de vorige dag zal het hier dus vooral veel op verstand rijden worden.

Zondag ochtend kwart voor 6. Mijn wekker melde me subtiel dat het tijd was om wakker te worden en me klaar te maken voor de 150 minuten race in Oosterbeek. Toch kon ik het niet laten om mijn wekker nog één keer af te drukken. 10 minuten later ging het sein dat het toch echt tijd werd. Slaperig dat ik nog was toch maar mijn fietsbroek aangetrokken, hartslag meter omgedaan en me voorzien van een zweetshirt. Op naar een stevig ontbijt! Bart was al druk het brood voor die dag aan het smeren. Met een volle maag de fietsen en kleding achter in de auto geladen en om 7 uur begon onze reis naar het noorden.

We waren weer lekker vroeg op de plaats van bestemming. Locatie Mariëndaal in Oosterbeek was vandaag het toneel van de 3de bergrace van dit jaar. Voor mij was het de eerste bergrace uit de reeks van 4 omdat ik in Arnhem niet fit was en bij Wageningen nog niet wist van het bestaan van de Bergraces. Daarnaast was Oosterbeek ook meteen mijn eerste echte wedstrijd. Ik had in januari van dit jaar al wel de MTB cyclo Classique in t’zand van Alphen gereden. Maar deze berg race was wel even andere koek. Want na weken heerlijk weer te hebben gehad stond deze wedstrijddag in het teken van regen. Heel veel regen! En in combinatie met het vele klimwerk zou dat de wedstrijd erg pittig gaan maken.

Meteen maar als een van de eerste onze start nummers opgehaald en aan de fietsen bevestigd. Nummer 114 voor mij en 113 voor Bart. Vervolgens samen de eerste startklim even op rustig tempo opgereden. Maar pfff… wat voelde die korte klim al zwaar voor de benen. Na een stukje van het parcours verkent te hebben snel terug naar de auto gereden om onze bidon krat op te halen en op een strategische plaats in de grond te slaan. Om daarna snel door te gaan na het start vak.

Om half 10 werd nog even kort verteld wat de bedoeling was. Na de start klim zouden we direct links af gaan om vervolgens de startklim nog een keer te nemen en het parcours op te gaan. Even snel de GoPro camera aangezet en Bart succes gewenst. 5 over half 10 ging was het startschot gelost en de renners vertrokken. Ik had me voorgenomen de eerste ronde vol van start te gaan en zo mogelijk wat plaatsen te pakken. De start ging goed, de klim iets minder. Gelukkig had ik daar niet alleen last van en ging het tempo snel omlaag toen een stijging percentage van tegen de 20% werd bereikt. Snel de bocht door naar beneden om de klim nogmaals te pakken en het parcours op te schieten. Zelfs mijn hardslag meter was tijdens deze twee klimmen van streek en gaf slechts 140 slagen aan. Ik zat toch echt op mijn max. te trappen!?!

Halve wegen de eerste ronden was de hoeveelheid toegepaste lint net iets te weinig en reden we massaal verkeer. Als schapen achterelkaar de berg af. Maar we moeten hier toch rechtsaf? En dat was toen al te laat. Allemaal omdraaien dan maar en weer de route op! Niet bepaald goed voor de flow. Maar dat mocht de pret niet drukken. Op naar deel twee van mijn planning. Een rijder uitzoeken en me in zijn achterwiel vastbijten. Het wiel van Eric Kuijt (Oxyin racing team) was het haasje. Bij een paar klimmetje moest ik wat extra aan zetten om zijn wiel te behouden. Maar in de afdalingen maakt ik met mijn fully dat weer goed ik heb bijna twee ronden het zijn wiel kunnen houden. Tot het moment waar ik bang voor was. Op de enige loopklim in het parcours schoot de kramp in mijn beide bovenbenen. Auw!! Erik was weg, en ik moest diep gaan om de kramp te kunnen verbijten. Had ik dan toch meer moeten eten? zitten de kilometers me tegen.. ik wist het niet. Maar zeer deed het wel. Dan maar de klimmen op soeplesse omhoog rijden. En proberen de kramp eruit te knijpen. Het was zwaar en ik had me voorgenomen dat bij de volgende doorkomst toch echt de bel moest luiden voor de laatste ronden. Anders zou ik mijn fiets aan de kant gooien!

De bel ging. En het was de laatste ronden overleven. Halve wegen kwam ik in mijn afdaling Bart nog tegen die op zijn beurt aan het klimmen was. Zijn aanmoediging deed me goed en ik zette nog even aan. Net voor de eindstreep kwam Bart me nog net voorbij. Hij had één ronde meer gereden en ving me op bij de Finish. Pfff… wat was dit zwaar. Maar oww zo mooi! Als 107de kwam ik over de streep. Ik had mijn doel bereikt.. Uitrijden van de race en genieten tussen de pijnmomenten door!

De bergraces zijn een reeks van vier. Deze keer stond de derde van die reeks op het programma. De eerste heb ik helaas moeten missen omdat ik me simpelweg niet had ingeschreven en uberhaubt nog niet wist dat de bergraces bestonden. De opzet van deze editie in Oosterbeek was dezelfde als in Arnhem. Ik wist dus al wat me te wachten stond.

Juist hierdoor zal ik deze keer minder hebben geslapen. Vooral de ketting van de vorige keer baarde me zorgen. Op welke manier dan ook, ik zou deze wedstrijd uitrijden, desnoods steppend. We waren weer prima op tijd, wat ervoor zorgde dat we de auto in buurt van de start konden parkeren. Juist vandaag was dat wel lekker omdat het regende.

Ik ben absoluut geen warm-weer-rijder maar dit weer was ook weer een beetje overdreven. Samen met Ruud ingeschreven, warm gereden en een paal de grond in geslagen waar we het kratje met bidons op konden zetten. Deze keer had ik Ruud immers niet die de bidons zou aangeven. Hij reed zelf mee.

Om half 10 de start. Startte ik in Arnhem met startnummer 221, deze keer was dat 113.  De tactiek van deze wedstrijd was los van het uitrijden ook snel starten, 1 ronde de turbo erop en dan zoeken naar een rijder met mijn tempo en daarin vastbijten en overleven. Omdat ik minder rijders hoefde in te halen om voorin het veld te geraken ging de start ook prima.

Ik zat al snel bij de eerste 40 op de eerste stijle klim, welke twee keer bedwongen moest worden. De rest van de wedstrijd was redelijk saai. Diegene die voor me reden waren te snel, diegene achter me te langzaam. Door al het opspattende modder had het verder toch weinig zin om achter iemand te gaan hangen.

Veel modder dus en een parcours wat voor mijn gevoel niet echt liep; dacht ik dat we rechtsaf moesten dan was dat linksaf. Een bocht middenin een afdaling die ik 2 keer heb gemist en de derde keer ging het niet veel beter want toen eindigde ik met mijn fiets bovenop me.

Daarna ging het beter. Ik kon me vastbijten in de rijder voor me en ik vergat de strijd met het parcours en begon aardig de ideale lijn te rijden. In ronde 4 ging het schakelen niet helemaal zoals het hoorde, na een snelle check bleek dat mijn snelspanner uit de ogen was geraakt. Ik was dus eigenlijk met een wiel aan het fietsen die zich niet meer in mijn frame bevond. Snel gefixt (hulde aan de SNELspanners) en verder getrapt. Het eerste deel van de tactiek was prima geslaagd maar het tweede deel zorgde ervoor dat mijn lichaam het zwaar te verduren kreeg.

Uiteindelijk kwam ik net na 147 minuten in de vijfde ronde over de start/finish. Dit betekende dat ik dus nog een rondje moest terwijl ik voor mijn gevoel aan het laatste rondje bezig was (het gaat niet om aantal rondes maar om de 150 minuten). Je doceert dus op de 150 minuten en het blijken dan uiteindelijk bijna 3 uur te zijn. Het verval tijdens deze laatste ronde was dan ook anderhalve minuut.

In de laatste rondes zat er 1 biker continu in de buurt. Ik had me voorgenomen om deze uiteindelijk nog in te halen. Mijn lichaam was hier 100% op tegen. In de laatste ronde kreeg diegene kramp in de bocht die ik al een aantal keer had gemist. Uiteindelijk heeft deze bocht het toch nog goed gemaakt met me en finishte ik als 48e van de 144. Tussen de teamrijders gefinisht en geen chainsuck (het kleinste blad ook stug niet gebruikt), dus zeer tevreden. Het laatste zandkorreltje zou ik de volgende dag in mijn linkeroog terugvinden.

Om 6.00 stond de wekker. Gelukkig ben ik de vorige avond vroeg naar bed gegaan en ben ik erg snel in slaap gevallen. Ik voelde me prima in de ochtend. Na een goed ontbijt van een bord brinta, een bord cornflakes en wat fruit, om 7.00 aangereden richting Arnhem. Rond 8.15 kwamen we aan. We konden 50 meter van de start finish parkeren. Dat is het voordeel van op tijd zijn. Om half 9 het stuurbord en de mylaps pro chip opgehaald. Terwijl ik aan het wachten was in de rij die stond voor de balie merkte ik dat de zenuwen aardig begonnen op te spelen. Zou ik het geweld bij kunnen houden? Hoe zou de start gaan? Zou het materiaal het heel houden?

Om half 10 was de start. Daarvoor wat warm gereden en de eerste klim verkend. Daardoor werd ik iets geruster. Een lange klim die steeds wat steiler gaat lopen. Met de training van een week ervoor op de kuitenberg, eyserbosweg, vaalserberg en alle andere bekende klimmen uit de amstelgoldrace had ik het klimmen nog aardig in de benen.
Met startnummer 221 sta je dus echt bijna achteraan. Nog 20 man achter me en mijn doelstelling van die dag was om die 20 achter me te houden. Een bescheiden doelstelling, maar je wordt ook bescheiden als je alleen maar carbon om je heen ziet en je zelf op een fiets zit die gemiddeld zo’n 5 kilo zwaarder is dan dat carbon.

Na de start gelijk de turbo erop gezet, mijn benen voelde goed. Een brede asfaltweg, maar nog steeds niet breed genoeg om vlot te passeren. De stoep op, 150 man inhalen op de eerste klim. Bij de eerste fuik zat ik al goed van voren. Niet af hoeven stappen maar op het kleinste blad stapvoets het evenwicht behouden. Nu de beginsnelheid volhouden. Doodgaan. Oververhitting. Denken aan afstappen. Zomaar een paar kreten die in me opkwamen tijdens die eerste ronde. De tweede ronde nam ik me voor om in het wiel te gaan zitten, wat overigens een prima wiel was, en aan te haken bij inhalers. In deze ronde wat hersteld en nog wat na aan het hijgen van de eerste ronde. De trapjes kwamen echt als een verrassing. Maar het ritme van het gerammel op de traptreden, daar ga je harder van fietsen.

In de tweede ronde kwam ik in een afdaling op volle snelheid in de problemen. Mijn achterwiel gleed weg en stond haaks op de richting waar ik naartoe ging. Ik gleed onderuit. Klikte mijn schoen uit mijn pedaal en kon met bijstappen nog net voorkomen dat ik zou vallen. Met deze reddingspoging heb ik vooral degene die op 10 cm achter me zat gelukkig gemaakt anders had die toch een aardige hindernis te nemen.

In het begin van de derde ronde had ik bij het schakelen naar mijn kleinste blad een chainsuck. Gelukkig bovenaan een klim. Snel afgestapt, tegen mijn pedaal aan getrapt en de ketting liep weer vrij. Mijn groep was ik kwijt. In de afdaling met heel wat lef afgedaald, met momenten waarop de lef het overwon van de wijsheid. Onderaan de afdaling had ik de groep weer bijgehaald en kon in het wiel aan de volgende klim beginnen. Een chainsuck haalt je wel uit je ritme en laat je vloeken. Uiteindelijk heb ik dit gevoel van me af gezet, kwam ik in mijn ritme en kreeg ik het gevoel dat ik hersteld was van de eerste ronde. Op dit tempo zou ik zelfs nog een versnelling in huis hebben in de laatste twee rondes. 

In de vierde ronde kwam ik langs Ruud, vloekte de chainsuck nog even van me af en ging met frisse moed verder. Ik had me net voorgenomen om het kleinste blad niet meer te gebruiken en nu op kracht te gaan klimmen. Een goed voornemen totdat: ik de volgende chainsuck had. Zelfde verhaal, ertussenuit getrapt en weer verder. Nu merkte ik echter dat de ketting getordeert was en daarom uit zichzelf ging schakelen. Niet verder mee te fietsen. Fiets omgedraaid en terug naar Ruud gelopen.  Einde verhaal na 3,5 ronde.

Alles bij elkaar een hele mooie wedstrijd. Ik had het gevoel dat mijn benen erg goed waren en ik kon vlot mee. Op het moment van uitvallen had ik zo’n 50 man voor me en dat waren elite, masters en amateurs. Allemaal licentierijders dus. Jammer om het met materiaalpech op te moeten geven. Een wedstrijd niet uitrijden is een grote faal, maar door het tempo van de eerste rondes was het ook weer geen 100% faal. Weer veel geleerd en misschien het belangrijkste nog; erachter gekomen dat wedstrijd rijden een geniale bezigheid is die me ook niet slecht afgaat.