Dit weekend stond in het teken van de eerste Marathon van het jaar. De SKS Kellerwald Marathon was een jaar geleden nog onderdeel van de RWP cup en volgens insiders voorzien van een aantal slopende klimmen. Een mooie voorbereiding voor het Marathon seizoen dus!

De wedstrijd starte pas op zondag half 10. Maar vanwege de enkele reistijd van 4 uur is het Team op zaterdag al rond een uur of 3 aangereden richting Duitsland. Nadat we vakkundig onze 3 teamfietsen achterop de auto hadden geknoopt reisde we af naar het hotel in Gilserberg. Daar aangekomen wachte een gezelschap van collega bikers ons al op en gingen we het dorp in voor een heerlijke Duits/Italiaanse pizza en een goed glas wijn. Die avond maakte we het niet al te laat want de volgende morgen moest er al vroeg weer ingeschreven worden voor de 80Km Marathon.

Het inschrijven ging vrij vlotjes. Robin-Jan kon zijn naam niet vinden op de lijst met 1500 inschrijvingen. Maar met een vraagje aan de organisatie was zijn inschrijving toch goed doorgekomen en waren we alle drie voorzien van onze start bescheidenen. Na in het dorp een beetje rond te hebben gereden zochten we een plaatsje in het startvak. Man wat een drukte en gezeligheid!

Na de nodige aanmoedigingen van de wedstrijd commentator mocht het startveld gecontroleerd vertrekken. Allemaal achter een auto aan voor een aanrijd ronde waarna we de start nogmaals passerde en het parcours vrijwerd gegeven voor de echte start.

De eerste meters waren nog vrij vlak maar al snel kwam de eerste klim in zicht. Dat was wel weer even wennen zeg en heel wat anders dan de viaducten en heuveltjes in het Nederlandse. Ieder op eigen tempo omhoog gereden was ook de eerste afdaling een fijt. Door de vele regenval van de laatste dagen was deze afdaling omgetoverd in een grote blubberglijbaan voorzien van losse stenen en afgewaaide takken. Gelukkig hadden Ruud en Bart voor de wedstrijd nog van wielset gewisseld met wat meer profiel. Robin-Jan had het bij zijn racekings gelaten maar kwam daardoor de eerste afdalingen erg lastig beneden. Het rondje was verder niet echt heel erg spectaculair maar door de omstandigheden een aardige aanslag op materiaal en mens.

De grasklim bij de skiehelling was de eerste ronden maar net naar boven te rijden. Vele moesten er van de fiets. De overige afdalingen lagen er een stukje beter bij. Dit waren vooral de bredere grindpaden waarnog behoorlijk de snelheid erin gehouden kon worden. Na een km of 30 kwam de laatste klim opduiken van het rondje. Met een stijgings persentage van boven de 15% en de losse stenen als ondergrond was het echt een sloper voor de benen. Al snel ging de ketting op het kleinste blad en was het een questie van blijven draaien om boven te komen. Eenmaal boven ging het met een bocht naar rechts over naar een klim van 8% maar dat voelde in vergelijing haast aan als een vlakke weg. De afdaling die volgde was weer wat vettig maar het glibberen hadden we inmiddels wel redelijk onder de knie. Daarna nog de laatste kilometers tussen de weilanden door waar met Bart op kop, ondanks de forse tegenwind, het gas er even goed op ging waarna we de tweede ronden inkonden.

De tweede ronden ging ieder zijn eigen weg. Bart had nog energie genoeg over en zette het tempo van de eeste ronden door. Robin-Jan had in het begin van de tweede ronden even een dipje en ging bij Ruud op sleeptouw. Een klimeter of 10 voor de finisch begon het bij Robin-Jan goed te draaien en reed op dat tempo naar de steep. Net voor de finish had Ruud weer zicht op Robin-Jan en kwam met 2 plaatsen achterstand over de streep.

Voor de eerste marathon mogen we zeker niet klagen over de uitslag. Bart had nog een aantal plaatsen naar voor kunnen opschuiven als hij vanaf het begin alleen was gaan rijden. Maar omdat we niet wisten wat we konden verwachten hadden we expres de eerste ronden samen gereden. Het was dan ook een leerzame wedstrijd die door de omstandigheden erg zwaar was. Een erg goede test dus voor zowel materiaal als tandvlees. Op naar de volgende wedstrijden!

Het lange paasweekend stond in het teken van de Paasbike die op tweede paasdag gereden werd in Nieuwkuijk. De week voorafgaand aan de wedstrijd zelf weinig slaap kunnen pakken en toch redelijk intensief getraind. De avond van goede vrijdag dan ook nog even wat los gefietst met Bart en Robin-Jan en daarna aangereden naar de camping in Limburg om daar de zaterdag wat bij te kunnen slapen en nog wat te klussen. Zondag thuis het kunstje van Tom Bonen bekeken en de route uitgezet voor de testdag van aankomende zondag. Maar de beentjes voelde zich nog niet bepaald lekker voor hun optreden.

De wedstrijd begon pas om 10 over half 2. Voldoende tijd om nog even uit te kunnen slapen en op het gemakje richting Nieuwkuijk te rijden. Robin-Jan was er deze keer niet bij maar moest bezemwagen spelen elders in het land. Dus samen met Bart de nieuwe teamfietsen ingeladen en rond 11 uur zaten we al op de snelweg richting het parcours. Snel bleek dat wij niet de enige waren!

Het was erg druk met zowel deelnemers als kijkers. Het weer was ook behoorlijk lekker en droog. We besloten de Furius fred er maar achter op te laten liggen. De ondergrond was goed ingereden en er zaten ook behoorlijke stukken asfalt in het rondje. En het belangrijkste: Volgens buienradar bleef het droog! Het was nog 50 min voor de start toen we warm waren gereden. Na wat rond te hebben gereden op het veldje bij de start en wat bijgekletst te hebben met mede bikers die ons blijkbaar via onze websites kenden (erg leuk!) werd het parcours vrijgegeven om te verkennen. Het bleek een erg technisch rondje te zijn van 5km. Lange stukken single track tussen de bomen door afgewisseld door een tweetal stukken asfalt. De klimmen waren goed te rijden en er was geen modder poel te vinden. Klaar dus voor de start!

Staande in het startvak begon het al wat donkerder te worden. Oei.. laat het nog een uurtje droogblijven aub, ging nog even door mijn hoofd toen het startschot viel. Ik kon net mijn voorganger ontwijken die een haperende ketting had en probeerde me vervolgens naar voren te snellen. Met een startnummer van 78 moest ik er voor zorgen om zover mogelijk vooraan raakte na het aanloop stuk, dat had ik wel geleerd. Helaas ging die vlieger vandaag niet op. De benen lieten het veel te snel afweten om over de grasstrook naar voor te kunnen snellen. Het was ook erg onrustig met rijders die allemaal het zelfde plannetje hadden. Dus stond ik stil bij het eerste fuik. Tja, dan maar over op plan B.

De eerste ronden was het zorgen voor positie behoud. Deze doorgekomen te zijn begon het zacht met regenen (KAK, het zou droog blijven!). Op de weinige rechten stukken kon ik een redelijk aantal plaatsen goed maken. Maar in de technische stroken werd ik dan weer te vaak opgehouden door nog minder sturende goden. Ronden na ronden werd het steeds meer zoeken naar grip. Alle klimmen kon ik nog oprijden. Soms een voetje aan de grond of even inhouden, vanwege afstappende rijders voor me. Dan maar weer het gas vol open op het rechten. Alleen was er dan alweer een gat van zo’n 800 meter met het volgende groepje ontstaan. Slopend was het dichten van deze gaten.

De bel voor de laatste ronden hoorde ik op de achtergrond. Het werd al erg glijden in de bochtige stukken en klimmetjes. Ik hoorde er best een paar om me heen wegslippen en tegen de grond gaan. Ook de mannen die nog voor me reden kregen de fiets niet echt meer de bocht door. Gelukkig had ik mijn achterband nog redelijk onder controle en kon ik na het passeren in een klim weer naar de volgende groep toe rijden. Een van de laatste bochten voor de streep kwam de snelste Damen uit het veld steeds dichterbij. Ik heb haar in een bocht even voor gelaten en vervolgens in haar wiel proberen te blijven. Bij de finish aangekomen bleek het ook voor mij einde wedstrijd te zijn. Ik had nog energie gespaard om het gas er de laatste ronden nog extra op te leggen. Maar stiekem vond ik het ook niet al te erg. Het regende namelijk al behoorlijk, waardoor het nemen van de klimmen haast loopwerk zou gaan worden.

Uiteindelijk bleek ik als 59ste geëindigd te zijn. Voor het gevoel zat er meer in. Zeker met een andere band op het achterwiel. Maargoed, ik had 40% van het startveld achter me gelaten en de nieuwe fiets beviel erg goed! Dus ik mag niet echt klagen. Wel nog extra aandacht besteden aan het sneller kunnen starten en de krachtuithouding. Ook de klim trainingen gaan weer komen. Ik heb er zin in. Wordt vervolgd!

Soms zit er een gigantische kloof in verwachtingen en resultaten. Dit was vandaag zeker het geval bij de paasbike in Nieuwkuijk. Ik hoopte vooraf op een podiumplek maar nog sneller dan Tom Boonen gisteren reed kon ik die verwachting al laten varen.

We verwachtte dat het droog zou blijven. Tijdens het inrijden was elk klimmetje aardig te doen met de furious freds. Het parcours was wel wat nattig maar echt modder lag er nog nergens. De vooraf veel besproken rockgarden heb ik tijdens het inrijden 1x genomen maar voor mijn gevoel verloor ik minder met het nemen van de chickenway dan wanneer ik 1x ten val zou komen op dit stuk.

Met startnummer 77 zou het een aardige inhaalrace worden. Tijdens de eerste paar minuten van de wedstrijd bleek dat de startlus voor mij toch te kort was. Ik had me voorgenomen om snel te starten en dan hopen dat we voorin konden geraken voordat de singletracks kwamen. De eerste en tweede fuik zorgde al voor oponthoudt waardoor het zicht op de kop van het veld eigenlijk gelijk al weg was. Op de rechte stukken kon ik inhalen maar daarna draaiden we het technischere stuk op in de bossen en was inhalen onmogelijk. De gaten die ontstonden waren gelijk enorm. Eerlijk gezegd was het moraal toen al weg. Maar nog meer dan rijden voor een eindnotering rijd ik toch voor mezelf dus doorgaan en niet zeiken en zaniken.

Daarna begon door de motregen het parcours steeds gladder te worden. Ik kwam aardig in mijn ritme maar de korte klimmetjes waren zo glad dat ik continu uit moest klikken en rennend naar boven moest. Ook dit kostte weer enorm veel tijd.

Laatste rondje! Het zou voor mij nog wel langer mogen duren! Een uur is vrij kort vergeleken met de bergraces. De twee die voor me reden kon ik goed bijhouden tot we weer wat klimmetjes voor de kiezen kregen. Weer uitklikken, weer een gat laten ontstaan, niemand achter me dus ik koos eieren voor me geld. Ik dacht ook dat ik het rechte stuk naar de finish opdraaiden maar het bleek dat ik nog 2 km moest. Het eerste deel hiervan waren vooral rechte stukken dus ik draaide het gas vol open. Net voor een 180graden bocht haalde ik de twee coureurs in. Tactisch in de remmen om bij het uitkomen van de bocht vol aan te gaan. Er ontstond een gat die groot genoeg is om ze ook op het technische gedeelte voor te blijven.

Echt een wedstrijd met 2 gezichten. Technisch met venijnige klimmetjes in het bos en daaromheen rechte stukken. Goed, een verhaal vol excuses. Soms zijn het niet alleen de benen die het moeten doen. Lag het dan helemaal niet aan mezelf? Natuurlijk wel, een gigantisch stomme bandenkeuze en technisch is er ook nog wel werk aan de winkel. Leermoment 1.0. Snel vergeten en op naar de Kellerwald marathon!

De woensdag voor de race-day een heerlijke dag getraind in het Belgische Coo om wat te klimmen, hardheid op te doen en langere tijd op de fiets te zitten. Onder het genot van een zomers aandoend zonnetje gelijk ook de eerste modder van het jaar op de onderbenen gevoeld. Een perfecte voorbereiding op de eerste bergrace.

4 dagen van relatieve rust later stond de eerste bergrace op het programma. Mijn zinnen had ik gezet op een plek bij de eerste 50. Zoals ik in mijn voornemen voor dit seizoen schreef:

“De bergraces staan er ook weer bij. Altijd erg leuk om te kunnen concurreren met elite en gesponsorde rijders. Ik hoop hierbij op een plek bij de eerste 20%. Deze wedstrijden zijn slopend voor het materiaal, dus om de doelstelling te behalen is ook een portie geluk nodig.”

De klok werd verzet dus dat was om 8 uur onder de wol kruipen. Voor de zekerheid de wekker van mijn telefoon om 5 uur gezet. Ik zou er om 7 uur uitmoeten, maar in het geval dat mijn telefoon automatisch de klok zou verzetten dan zou ik zeker op save spelen.

Zonder al te veel stess in slaap gevallen en de volgende ochtend een heerlijk ontbijt naar binnen gewerkt. De bus van vanboxel werd op tijd voorgereden door teamgenoot Robin-Jan. Met z’n drieen is de wedstrijd uitgebreid voorbesproken in de 1,5h durende reis richting Wageningen.

Net te laat aan de start zorgde ervoor dat ik niet volgens startnummer opgesteld stond maar rond de honderste plek stond. Geen probleem 2,5 uur de tijd om me naar voren te rijden of naar achteren te laten rijden. Daar waren genoeg rijders te vinden die gebrand waren om ook een mooie klassering te rijden.

In de startlus draaide we massaal het losse zand in. Degene voor me ging over het stuur en het ging te snel om te ontwijken, enige optie was er dwars overheen om daarna toch nog zand te happen. 3 weken eerder leerde ik dat elke seconde dat je langer naast je fiets ligt de kans groter maakt dat je de groep waarin je fietste niet meer terugziet. Toen lag ik op het asfalt, ditmaal in het zand. Pure trainingsrogressie dus.

In de eerste ronden nog 3 man onderuit zien gaan. Allemaal in de groep waarin ik reed. Een heuse afvalrace maar niet zoals ik van tevoren gedacht had. In de derde ronde zat ik er totaal doorheen. We reden nog niet eens een uur en ik zat al stuk! Vergeten wat voor pijn dat zo’n wedstrijd kon doen. Tijd dus om te herstellen en bij de groep te blijven waar ik reed. Goed blijven eten en drinken en op het einde er nog een klap op geven. Om genoeg te kunnen drinken had ik 2 bidons meegenomen maar in de valpartij bleek ik er 1 verloren te hebben. Op 1 bidon zou ik de wedstrijd niet uit gaan rijden, gelukkig had ruud een kratje geslagen naast het parcours met een reserve bidon. Thumbs up mate!

Nog drie ronden te gaan, tenminste dat was wat ze omriepen. Een ronde later zag ik bij de meet een bord met het getal 2. Nog steeds twee ronden dus. Het goede nieuws was dat ik net bij mijn doorkomst hoorde dat ik bij de eerste 50 zat. Dit gaf een enorme boost! Ik zat achter een rijder uit het centurion racing team, deze had een mooi tempo en ik kon volgen. Halverwege op een klim bleek ik nog zoveel over te hebben dat ik weg ben gereden. Vanaf dat moment begon voor mijn gevoel de individuele tijdrit. Zo goed als sprinten van boom tot boom, klim tot klim, bocht tot bocht (die er heerlijk bij waren komen te liggen). De kramp begon op te zetten maar ik bleef opschuiven op de ranglijst. Bij de een na laatste bocht had ik nog 2 rijders in het vizier. Aanzetten, sprinten, inhalen en in volle vaart door de laatste bocht het asfalt op. Ik lette of ik een schaduw op het asfalt zag maar dat was niet het geval. Toch nog 2 ingehaald! Nee toch niet, daar is hij! Net 20 centimeter te kort gekomen. Dit leverde een 46e plek op.

Geheel volgens planning in een sterk en vooral omvangrijk startveld. De 8 ronden over 70 kilometer bleken zeer vlak te zijn; varierend van 19.47 tot 20.27. De conditie is dus prima. De komende weken vooral nog werken aan kracht en hardheid. Rondjes Dorst en klimtrainingen in de mooiere omgevingen dus!

De wekker was er vroeg bij deze ochtend. Met het verzetten van de tijd viel er even een uurtje slaap tussenuit. De start van de eerste Bergrace van dit jaar in Wageningen was pas om half 10 alleen was het al ruim een uur rijden. De heenweg ging erg vlotjes. Kwart over 7 waren we ingeladen. Robin-Jan had de bedrijfsbus bij van Vanboxel zodat we op het gemakje met drie man en materiaal naar het noorden konden Croese.

Daar aangekomen moest Robin-Jan nog even omkleden (Duurt lang!) en konden de stuurbordjes worden afgehaald. Gelijk het kratje met wat bidons aan de kant weggezet, ik kon er in mijn RZ namelijk maar eentje kwijt. En voor 150 min is dat toch echt te weinig. Vervolgens even een stukje warm gefietst en wat bochtjes met los zand uitgeprobeerd. Daarna snel naar de auto om de trainingsbroek uit te schieten, het was in de ochtend nog snijdend fris! Daar mijn handschoenen afgestaan aan die Robbie. De combinatie van zijn gebroken pink en vingerhandschoenen was n.l. geen succes.

Snel ons plekje bij de start opgezocht en wachten op het teken dat we de Wageningse berg mochten gaan temmen. De start verliep rommelig. Bij het doorgaan van de eerste versmalling propte er eentje zijn fiets er voor mijn neus vol tussen. Het scheelde niet veel of zijn trapper belande tussen mijn spaken. Ik moest hierdoor naar rechts wat een hoop gevloek veroorzaakte. Kort daarna ging was er in de kopgroep een flinke valpartij waardoor het even ophoopte. Het losse zand van het aanloopstuk was niet echt vergevingsgezind deze dag. Ik wam er als een krant doorheen. Vervolgens een heel aantal voorbij moeten laten gaan aangezien Ik en Bart al vroeg hadden ingeschreven en rond de 70ste plaats konden straten.

De eerste ronden liepen best lekker. Ik kwam goed de stukken klapzand door en de klimmen gingen voor mijn gevoel best goed. In de afdalingen kon je even uitrusten, al was dat maar voor korte duur of het ging alweer vlasplat omhoog. Na een ronde of 2 en half keek ik even hoelang we al onderweg waren. Damn.. pas 1 uur! Ik moest het tempo even wat terug schroeven om nog 1.5 uur door te kunnen komen. Gelukkig hadden er daar meer last van. Het tempo lag namelijk erg hoog op de racebaan van Wageningen. Het was eigenlijk heel de tijd stuivertje wisselen met een groepje van 4 man en een dame waarin ik reed. Die dame had er flink zin in en reed een aardig tempo. Achteraf niet erg, het was n.l. Kiona Harbers van het Velozine team. Die heeft dan ook al heel wat jaartjes fiets ervaring meer in de benen zitten. Helaas moet ze na 3 ronden even afstappen om haar fiets bij te stellen.

In het einde van de 4 de ronden kwam ze me weer voorbij en had er een lekker vaartje in. Ik zat er op dat moment even doordeen. De kramp in de boven benen kwam licht opzetten. Snel nog een gelletje naar binnen gewerkt en een stuk energie reep waardoor ik weer even door moest kunnen. In ronde 6 was ik op een rondje gezet. Dus werd het wat meer opletten of ik die niet in de weg reed. Toen kwam de bel voor de laatste ronden. Daarin heb ik nog even aangezet. Kiona was heel in de verte weer te zien. Bij een tweetal klimmen met de handjes op het stuur het gas nog even open getrokken. Afgekeken van onze Bart, maar damn dat klimt toch lekker! Ook op het laatste stuk voor de finish werd ik nog even voorbij gereden door eentje van de kopgroep. Ik schakelde op en beet me vast in zijn achterwiel. Dat ging lekker en na een scherpe bocht ging het al sprintend naar de streep. Met een half wiel voorsprong werd ik afgeklokt. Het betekende niets voor mijn einduitslag, al baalde de andere biker wel even dat hij niet eerder binnen was.

Uiteindelijk kwam ik van de 261 starters als 184ste over de meet. Hoewel ik mijn zinnen had gezet om binnen de 150 te eindigen was ik helemaal tevreden, zeker met het aantal starters. In de eigen klasse werd ik 72ste van de 127. Dat klinkt toch al wat beter. En het was alleen al een super leuke dag zo met het kers verse team! Laat de fietsen en de team kleding maar komen. Ik heb er zin in!!

Een wedstrijdje in de achtertuin. Dat was de Classique d’alphen. Veel tijd om te trainen had ik niet, dus dit zal voor mij een intensive duurtraining worden. De dag van te voren had ik samen met Bart nog even ingereden op het parcours en de zandklim een aantal keer geoefend. Het lag er als een racebaan bij en het weer was ook nog eens behaaglijk! En omdat het een thuiswedstrijd was stonden er ook veel bekende langs het lint. Extra leuk dus.

We waren in de ochtend al vroeg op de fiets naar het parcours gereden. Even lekker intrappen, wel zo fijn. We hadden dan ook tijd genoeg om ons nog in te schrijven en een halve ronden warm te rijden. Geen hele ronden want anders konden we achteraan starten. Dat was wel de les die we hadden geleerd van vorig jaar. Snel starten en binnen de 2 uur over de meet komen was het doel.

De start was weer eens massaal. 300 man in het startvak reden na een wazig startschot de grasklim op opweg naar de eerste versmalling. Ik vertrok samen met Bart van de tweede rij. Dus het eerste stuk was goed door te komen. Ik merkte al wel snel dat het tempo echt nog te hoog voor me was. Ik mocht net een week kracht zetten na mijn operatie. Dus liet ik snel en tempo een beetje zakken om een wiel uit te zoeken waar ik me aan vast zou bijten. Na een horde bikers voorbij te hebben moeten laten gaan had ik een wiel gevonden. Nu was het zaak om bij te blijven. Dit ging een aantal ronden goed. Tot de een na laatste ronden. Kramp in de boven benen maakte snel een einde aan het tempo wat ik reed. Zeker bij alle kleine klimmen die het prachtige parcours rijk was. Vooral het stukje lopen bij waterkant deed me pijn en was niet bevorderlijk voor de kramp. Ik dacht nog even aan afstappen, maar wist dat idee snel achter me te laten.

De laatste ronden waren dan ook tandvlees werk. De kramp nam de overhand en liet bij ieder klimmetje fanatiek van zich horen. “Blijven draaien”, “Blijven draaien” dat waren de woorden die de laatste ronde door mijn hoofd dwaalde. Net voor de finish kon ik nog wat energie bij elkaar schrapen en voor de streep pakte ik nog een plaatsje. Daarna snel omgekeerd en aan de kant bijgekletst met Bart, Robin-Jan en bekende die kwamen aanmoedigen.

Uiteindelijk was ik met net iets minder dan 1 uur en 59 min als 175ste over de streep gekomen. Doel dus bereikt! Maar wat was ik vergeten hoe pijn wedstrijd rijden kan doen. Gelukkig werd dit helemaal gecompenseerd door het voldane gevoel nadien. Het was een mooi dagje!

De dag voor de wedstrijd zijn we nog kort het parcours gaan verkennen. Het lag er werkelijk waar knalhard bij. 1 bocht was wat venijniger afgezet dan we hadden verwacht en het klimmetje vanaf het strand over het losse zand zou voor het publiek een mooie plaats om gegarandeerd mountainbikers die moeten afstappen, vallen, afzien, materiaalpech krijgen te kunnen aanschouwen. 

De dag van de wedstrijd om 9 uur aanwezig om in te schrijven. Daarna een half rondje ingereden om warm te worden. De benen waren uitstekend, een rustige periode ingelast in de carnavalsvakantie om weer helemaal uitgerust te zijn. Dit duurde toch een aantal dagen maar uiteindelijk was de scherpte er dan toch weer wel aardig.
We besloten om halverwege het inrijden af te breken om vrij vooraan te kunnen starten.

Het startsignaal klonk en de boel vertrok. Vanaf de tweede startrij een perfecte uitgangspunt. Aanzetten, inhalen, voorop proberen te geraken voor de eerste fuiken die we zouden tegenkomen. 300 man die zich daardoor heen moeten gaan wurmen, daar wil je niet tussen zitten. Ik zat bij de eerste 15 en tempo bleef constant, ook door de stukken singletracks. Een perfecte opening. Na een ronde brak de kopgroep in tweeën. Ik kwam in de achtervolgende groep te zitten en probeerde me te handhaven. Dit lukte aardig en mijn hartslag kwam weer netjes onder het omslagpunt terecht.

Onderweg weinig bijzonderheden tegengekomen. Alles verliep redelijk, behalve dan de klim vanaf het strand. Elke keer moest ik afstappen, als een vaatdoek kwam ik boven en dan moest er weer een gigantisch gat dichtgereden worden. Gelukkig vond ik elke keer de aansluiting bij mijn groep weer.

Het laatste rondje, het technische gedeelte vlak voor de finish. Elke bocht met een beetje los zand gleed ik weg en moest ik uitklikken. Dit belemmerde een slotoffensief. Achter me zat niemand, dus ik kon rustig naar de meet. MAARR toen ik het rechte stuk op draaide zag ik dat diegene 150 meter voor me hetzelfde dacht. Ik schakelde op naar het grote blad, het publiek stond te wijzen om de biker voor me te waarschuwen voor het gevaar van achteren, maar hij zette te laat aan. Ik haalde hem nog net in voor de eindstreep wat een 27e plaats opleverde.

Gezien de sterkte en omvang van het startveld ben ik erg tevreden. Voor mijn gevoel mis ik nog wel nog wat wedstrijdhardheid. Dit zal vanzelf wel verbeteren als de temperaturen wat omhoog gaan, en ik wat meer wedstrijden in de benen heb. Het wordt een mooi seizoen!

Het seizoen van 2011 heeft veel losgemaakt. Sinds het eerste wedstrijdje van de Classique d’Alphen kreeg ik de smaak goed te pakken. De wedstrijd zelf was erg afzien zeker omdat ik toen nog zeer weinig kilometers in de benen had. Maar eenmaal over de streep smaakte het naar meer.

In 2011 had ik samen met Bart nog 4 funwedstrijden meegepakt. Vooral de wedstrijd in Landgraaf was een mooie uitslag met een top 10 notering. Meer zat er echter niet in de benen met alleen lange trainingen op de zaterdagen. Snel werd voor de zomervakantie een racefiets aangeschaft om op de woensdagavonden met de wielerclub mee te kunnen trainen. Ik merkte dat dit erg goed was voor de beentjes en het ging me dan ook steeds beter af om in het achterwiel van onze Bart te blijven haken tijdens de duurtrainingen.

Het Benelux kampioenschap ging dan ook erg lekker op een zeer uitdagend parcours. Daar waar we in 2009 voor het eerst naar een MTB wedstrijd gingen kijken, reden we het dit jaar gewoon mee. Wat een kick! De plannen waren al snel gesmeed om in 2012 nog meer wedstrijden mee te pikken en te genieten van deze mooie sport. Het was dan ook vooral zaak om de winter goed door te komen. Snel een abonnement bij de sportschool afgesloten om er 3 maanden op een Cycle-Ops de conditie op uit te kunnen bouwen. En dat ging lekker nu ook Robin-Jan (werkzaam bij de fietsenzaak in Gilze) ook mee ging trainen.

Er kwam alleen snel een einde aan toen ik een dag voor kerstavond een raar gezwel in mijn lichaam vond. Volgende dag toch maar naar de dokter, want het hoorde er echt niet thuis. Doorgestuurd naar het ziekenhuis en een week later lag ik al onder het mes. Nog voor dat het nieuwe jaar begon was ik al een gezwel van 2cm lichter en een snee in mijn lies rijker van zo’n 6cm. Nog een week lang in spanning draaide uit op een goed bericht dat het gezwel goedaardig bleek te zijn. Toen viel er heel wat van me af. Tja.. je bent toch nog maar 27.

Dit betekende dat ik tot twee weken na operatie niet mocht sporten en tot half februari geen intensieve trainingen mocht afwerken. Daar gaat mijn wedstrijd planning! Wel gaf het tijd om na te denken en het maakte vooral duidelijk hoe kwetsbaar je als mens bent. Gezondheid is met geen goud te koop! Het zat al lang in mijn hoofd dat ik ooit nog eens in eigen team kleding rond te rijden. En dromen zijn er om waar te maken dus tijdens mijn herstel periode het balletje maar eens in beweging gezet. Een Team in je eentje is geen team. Dus snel onze Bart van het idee op de hoogte gebracht. Daar had hij zeker wel oren naar! Robin-Jan zagen we als goede vriend en groot potentieel die we graag in ons Team wilde hebben. De vraag werd snel met een Ja beantwoordt.

Tijd dus om sponsoren te regelen! Mijn baas John Bom bleek wel oren te hebben naar een kledingsponsoring. Ook “Van Boxel tweewielers”, “Survival winkel” en wielen bouwer “Wheel-tec” zagen sponsoring van ons ambitieuze team wel zitten. Na wat onderhandelen bleek ook fietsenbouwer Ridley bereidt om het Team te voorzien van drie van hun topmodellen hardtail bikes (de Ridley Ignite team ISP 1109A). En ook nog eens gespoten in Team kleuren!

Inmiddels is het alweer 22 februari. Met mijn conditie gaat het weer boven verwachting goed. In een korte tijd weer zowat op het niveau van voor de operatie kunnen uitkomen. De fietsen komen over een week of drie binnen. De kleding 13 april. Zo pakt de droom om in 2012 met eigen Team kleding rond te rijden wel erg mooi uit.

En dat balletje wat is gaan rollen door mijn plotselinge operatie zal nog lang door blijven rollen! Zeker voor twee jaar zal het team actief zijn bij vele funwedstrijden en marathons is binnen en buitenland. Want wat is er nu mooier als samen met je vrienden van de natuur te genieten op je eigen Team Bike met eigen Teamkleding!?

De laatste wedstrijd, het Benelux Kampioenschap, toen nog heerlijk in het zonnetje is inmiddels 3 maanden geleden. Daarna 4 weken wat rust gehouden en wat aangemodderd op de fiets, onder andere tijdens een heerlijk weekend Houffalize. Na deze rustige periode kon het opbouwen voor het nieuwe seizoen beginnen.

Ver vooruit kijken, trainingen in de kou en het donker, weinig momenten waarop je jezelf kunt meten en veel geduld moeten hebben tijdens saaie indoor trainingen. 2x ziek geweest, een periode van feest, alcohol, weinig slaap hebben er voor gezorgd dat de voorbereiding af en toe wat zwaarder verliep dan verwacht. Daarentegen heb ik ten opzichte van vorig jaar in de maanden Oktober, November, December al 3000 kilometers meer gedraaid.

Uit de tussentijdse prestatietest op 15 December bleek dat ik aardig op schema zat. Een vermogen van 4,04 W/kg en een absolute VO2max van 60,31 ml/min/kg op een wintergewichtje van 80 kg.  In principe voldoende om een klasse hoger te gaan fietsen maar dit brengt ook weer meer kosten en verplichtingen met zich mee dus ik blijf vooralsnog zitten waar ik zit.

Nog dik anderhalve maand voor de start van het seizoen. De voorzichtige planning is als volgt:

De groene wedstrijden zijn de wedstrijden waarin ik vorig jaar een goede klassering heb gereden. Dit waren top 10 klasseringen en een podiumplaats in Landgraaf. Het zijn ook de wedstrijden waar ik weer mijn zinnen op een podiumplek heb gezet. Overbodig om te zeggen is dat ’t Hart van Gilze wat mij betreft het hoogtepunt van het seizoen mag worden.

De bergraces staan er ook weer bij. Altijd erg leuk om te kunnen concurreren met elite en gesponsorde rijders. Ik hoop hierbij op een plek bij de eerste 20%. Deze wedstrijden zijn slopend voor het materiaal, dus om de doelstelling te behalen is ook een portie geluk nodig.

Nieuw voor komend jaar is de RWP cup. Marathons op de mooiste plekken maximaal 4 uur rijden van Tilburg vandaan. Het totaalklassement wordt opgemaakt uit de 3 beste uitslagen over een reeks van 6 marathons. Plan is om deze als koppel te rijden. Het opdoen van ervaring is hierbij belangrijker dan de eindklassering.

De streetrace in Goirle staat gelukkig dit jaar ook op het lijstje. Vorig jaar was de animo zo groot dat de inschrijving al heel snel vol was. Echt een gemis, dus ook op deze wedstrijd heb ik mijn zinnen gezet. Vooral ook door het publiek wat er in grote getale bij aanwezig is, erg gaaf. Dit is ook de reden om de Saarschleifen Bikemarathon te laten schieten.

Een lijstje met erg leuke wedstrijden en genoeg uitdaging voor 2012 dacht ik zo. Hopen op een blessurevrij en gezond jaar. Voor nu nog even anderhalve maand bikkelen om het ergste van de winter door te komen.

Het was alweer twee jaar geleden dat we bij het NK in Zoetermeer waren gaan kijken naar onze eerste MTB wedstrijd. Nu twee jaar laten was het zo ver om dat gave parcours zelf te gaan berijden. Zal het niet te lastig zijn? Of is juist een top 20 notering mogelijk? Vandaag was het de dag om daar achter te komen.

Gelukkig was de start van deze wedstrijd pas om half 4. Dat betekende lekker uitslapen dus! De avond van te voren tot laat met vrienden op de bank gelegen. Starend naar de tv en het haardvuur met speciaal biertjes ertussen. Voor mij ranja, dat leek me wel zo verstandig! Maar of het dan nog een goede voorbereiding was op de wedstrijd dat zou moeten blijken.

Rond 11 uur uit bed gegaan en onder de douche gestapt. De afgelopen week best zwaar getraind en weer wat minder geslapen dus dat voelde ik wel. Om half 1 samen met onze Bart de auto instapte richting Zoetermeer. Er bleek in Zoetermeer een lange file te staan naar het terrein van Snowworld. Mooi dat we optijd zijn aangereden! Om twee uur waren we geparkeerd op de juiste plaats en konden we onze stuurbordjes gaan afhalen. Helaas was inrijden niet op de route zelf mogelijk dus hebben we maar het asfalt ernaast opgezocht. De heuveltjes die daar inzaten deden al behoorlijk pijn. Maar de spanning stond daardoor in ieder geval wel goed op de benen.

Om 7 over half 4 ging het startschot. We hadden eigenlijk te laat ingeschreven waardoor we met onze stuurbord nr 66 en 76 bijna achteraan moeten starten. Bart had al bekeken dat we aan de linkerkant moesten opstellen om goed de eerste bocht door te kunnen komen. En dat werkte aardig! Door het aanloop stuk over asfalt kon ik mooi een heel aantal plaatsen opschuiven. Om vervolgens de bredere gras strook op te schieten. De man voor me was iets te uitbundig gestart en liet een gat vallen met zijn voorganger. Gelukkig deed zich een gaatje op om erlangs te gaan en kon ik het gat dichtrijden. In de eerste ronde was het vooral opletten en kijken hoe de route liep. De klimmen waren kort maar stijl en de afdalingen technisch tot gevaarlijk. Oei.. dat was ik toch niet gewend. De klimmen liepen erg lekker. Heb de eerste ronde nog een man of 10 kunnen inhalen. Maar heb de afdalingen wat rustiger aan gedaan.

Net op het moment dat het lekker begon te lopen ging het bij de spaanbocht mis. Ik nam iets teveel risico, hing niet genoeg achterover, en gebruikte de verkeerde rem. Plof! Daar ging ik over mijn stuur. Gelukkig best elegante uitgevoerd en het publiek vroeg of alles goed was. Natuurlijk zij de adrenaline. En ik pakte snel mijn fiets en probeerde weer op te stappen. Jammer genoeg werkte de ketting niet mee en moest ik 5 plaatsen laten liggen voordat ik weer fietsend verder kon. Al fietsend de schade opgenomen maar het bleef bij een aantal schaafwonden.

Dan maar proberen terug te komen in de wedstrijd. Het duurde bijna een ronde voordat ik weer in het wiel van mijn voorgangers kon kruipen. Inhalen bleek lastig want de zijsteek begon goed op te spelen. Over de spieker hoorde ik dat onze Bart al als 5de over de meet was gekomen. Gaaf man! Dan gaf me weer moet en heb snel een gelletje naar binnen gewerkt en flink wat water gedronken. Maar dat viel op dit parcours niet mee me al die klimmen en afdalingen! Het laatste rondje kon ik nog één plaats goedmaken maar daar bleef het ook bij. Toen ik over de finish kwam hoorde ik luidkeels RUUDJÛH roepen. Dat was onze Bart die kennelijk niet veel geleden had met zijn wedstrijd. Zelf had ik dat wel.

Uiteindelijk bleek ik als 22ste over de streep te zijn gekomen van de 75 starters. Jammer van mijn val, en dus net niet in de top 20, maar toch was ik erg tevreden! Jammer dat dit voor ons alweer de laatste wedstrijd was van dit jaar. Terugkijkend bied het wel erg veel perspectief voor het komende seizoen. Voor nu dus de taak om goed de winter door te komen. De skeelers zijn al aangeschaft en met wat veldtochten en op de rollerbank moet dit wel gaan lukken. Op 26 februari 2012 staat weer de eerste wedstrijd op het program. De Classique d-Alphen! Kunnen we daar een potje gaan breken? We gaan het zien!

De laatste wedstrijd van het eerste seizoen was vandaag gepland. 24 september 2011 en het ging gebeuren In Zoetermeer. Alweer een wedstrijd rondom een skihal. Ondanks dat de grote vakantie al een tijdlang voorbij was en ik wat minder kon trainen, ben ik wel zwaarder gaan trainen en dit voelde goed.  De vorm groeide dus nog steeds en ik hoopte in de top 10 mee te kunnen gaan doen tijdens de funklasse.

Om half 4 konden we starten. Jammer genoeg hebben we niet warm kunnen rijden op het parcours, het was een vrij technisch parcours met vele korte klimmen en technische afdalingen. Door het late inschrijven stonden we vrij achteraan, plaats 66 en 67. Door eerder verreden wedstrijden wist ik al dat je bij de eerste bocht aan de buitenkant moet zitten, dus bij het opstellen hield ik hier al rekening mee.

Bij het startschot op volle vaart weg. Ik verbaasde me een beetje over het tempo, toch gelijk al vrij hoog. In de eerste bocht inderdaad al gelijk 40 rijders in kunnen halen en ik zat net in de top 20. Bij de eerste klim vielen gelijk de eerste gaten al. Het was dus zaak om iedereen zo snel mogelijk in te halen om bij de kop van het veld te kunnen blijven zitten.

Dit bleek aardig te lukken tot de eerste technische afdaling. Ik ging over het stuur heen en viel zacht. Ik kon snel weer opstappen en doorgaan met de inhaalrace. Toen vloog ik voor de tweede keer over het stuur. Dit keer was het los zand. Het eerste rondje liep totaal niet, ik moest me in laten halen door 4 rijders. Achter elke bocht kwam een klim die ik niet aan zag komen en daardoor net te laat schakelde. Parcourskennis is soms ook wel handig dus.

Het ritme was weg en ik besloot op trainingstempo de wedstrijd uit te rijden. Ik kwam achter een rijder te zitten die hiervoor een mooi tempo reed. Ook reed hij een mooie lijn en dit zorgde ervoor dat ik overal mooi doorheen kwam. Het vertrouwen kwam terug en de benen voelde ik nog totaal niet. Ik besloot dus om er nog een klap op te geven.

De gaten die ontstaan waren in het veld waren gigantisch geworden. Dit werd vooral veroorzaakt door het grote niveauverschil binnen de funklasse maar ook de zwaarte van het parcours. Met nog een half uur te rijden zou het een lange eindsprint worden naar de finish. Mijn tactiek was op rechte stukken letterlijk te sprinten en op klimmen ook zoveel mogelijk tijd te winnen. In afdalingen zou ik dan wat tijd kunnen verliezen.

Dit zorgde ervoor dat ik nog wat rijders kon inhalen. Uiteindelijk zag ik de vierde persoon 10 meter voor me de finish over gaan. Ik bleek als vijfde binnen te zijn gekomen.

Een dubbel gevoel. Met wat meer parcourskennis zou ik op het podium zijn geëindigd. Maar met een vijfde plek ben ik ook heel erg tevreden. De benen waren erg goed, de korte klimmen lagen me lekker en de vorm was ook goed. Achteraf had ik met de wedstrijd zelf ook weinig geleden. Voor volgend jaar liggen hier dus nog wel wat mogelijkheden. Nu tijd voor twee weken rust en daarna een strak trainingsschema richting de eerst volgende wedstrijd.

Het is iets voor zes en ik kan het niet laten om nog een keer die snooze knop op de wekker in te drukken. Ik bereid me voor om mijn bed uit te gaan voor alweer de laatste Bergrace wedstrijd van dit jaar. Eens kijken wat de dag vandaag gaat brengen! Maar ow.. wat voelt het nog vroeg.

De voorbereiding liet het deze keer wat afweten. De avondjes stappen waren erg leuk, maar kosten me veel energie. Je zal maar 4x per week in de kroeg hangen zeg! Dat is pas topsport. Maargoed. Toch maar het bed uitgerold en naar de ontbijt tafel geslenterd. Een goed ontbijt is het halve werk dus daar ook maar even de tijd voor genomen. Vervolgens snel de spullen in de auto en opweg naar Lunteren!

We waren ruim optijd op de plaats van bestemming. Na het afhalen van de stuurbordjes de bidons weer op een strategische klim weg gezet. Wel zo fijn als je maar een bidon in je fiets kwijt kunt voor 150 min. Er was nog tijd over om een deel van de route te verkennen. Al snel bleek dat het een taaie wedstrijd zou worden. Het rondje had veel single track, alle soorten afdalingen en klimmetjes. Rustig starten was mijn tactiek voor vandaag.

In het start vak is het even wachten tot dat het parcours wordt vrij gegeven. Nog voor het startschot valt komen de eerste druppels al naar beneden gevallen. Droog starten was ons van boven dus niet gegund. Na het startschot ging de kudde van ongeveer 130 deelnemers het aanloopstuk van het parcours op. Ik heb er een heel aantal voorbij laten gaan. Dat was geen probleem wat er zaten er nog genoeg achter me.

Al snel bleek dat de regen de baan goed onderhanden had genomen en de modder vloog al snel rond de oren. Een van de eerste klimmetjes werd er voor me afgestapt waardoor ik ook van de fiets moest. Na de eerste ronde was het veld al wat uit elkaar getrokken en konden bijna alle klimmen op de fiets genomen worden. Het noordelijk gedeelte van het parcours was alleen erg nat zodat het soms zoeken was naar grip. Vooral de afdalingen in het losse zand waren uitkijken geblazen. Een afdaling was zo technisch dat ik hem iedere keer maar lopend nam. Hiermee verloor ik gelukkig niet zo veel tijd op de rijders die op de fiets naar beneden kwamen. Al waren er dat niet veel.

De derde ronde verloor ik even de aandacht en mijn voorwiel gleed weg in een bocht. De struik ernaast was zo vriendelijk om me op te vangen! Het rondje liep daarna niet echt lekker meer. Gelukkig wist ik me te herpakken. Tot het moment dat in mijn vierde ronde op de loopklim de kramp in mijn kuit schoot. Auw.. weer niet genoeg gegeten! Dan maar weer proberen door de kramp heen te trappen. Ik hoorde de bel al gaan voor de laatste ronde en stelde me daar op in. Net voor ik de start/finish passeerde werd ik ingehaald voor nr 1. Het drong niet echt tot me door waardoor ik de neiging had om nog een ronde te rijden! Dat werd me alleen verhinderd en toen mijn stuurbordje werd los geknipt drong het pas door. Ik ben al gefinisht!!

Vor mijn gevoel was ik deze keer ver achterin geëindigd. Maar het bleek dat ik als 84ste over de meet was gekomen. Bij de top 100 dus! Ik vond het een mooie dag en een hele prestatie dat ik hem uit heb kunnen rijden. Want deze route was toch wel de zwaarste van al de bergrace’s!

Zondag 4 september. De wekker gaat weer om 6 uur. Deze ochtend merk ik toch wel heel erg goed dat ik de afgelopen tijd wat te vaak ben gaan stappen en iets te weinig rust heb gepakt. Toch heel erg goed geslapen en dat geeft wel aan dat het nieuwe er nu onderhand wel af is van het wedstrijdrijden. Het doel was om bij de eerste 50 te eindigen, zou ik dit vandaag kunnen waarmaken?

Daarbij komt ook nog dat er weinig op het spel staat. Ik doe niet meer mee voor het totaalklassement door mijn gebroken ketting in de tweede wedstrijd en het missen van de eerste. Het doel was dus om met beperkte voorbereiding bij de eerste 50 bikers te eindigen. Dit zou een goed gevoel zijn voor het komende seizoen waar dit toch wel minstens mijn doel wordt. Dit zal betekenen dat ik dan wel constant tussen de teamrijders moet eindigen, maar zonder een ambitieus doel kom je ook niet veel verder.

Om half 9 konden we inrijden op het parcours in Lunteren. Het viel gelijk op dat dit net als in Landgraaf toch een wat technischer parcours was dan de andere parcoursen. Vooral de afdalingen met diep los zand waren erg tricky. Wel hulde voor de parcoursbouwer, want werkelijk alles zat er in. Behalve dan een rockgarden, maar die hebben we dan weer in Zoetermeer.

Om half 10 stonden we te wachten op het startschot. Het parcours was nog niet vrijgegeven waardoor we 3 minuten vertraging hadden. Dit was ook gelijk de tijd die het verschil maakte tussen droog en nat starten. Binnen 5 minuten was heel het parcours omgetoverd in een modderpoel. Het zou in ieder geval dan weer geen stofwedstrijd worden.

De start ging over een groot grasveld. Dit stuk zuigde enorm aan de banden en ook was het niet overal effen. Ik stond bij de start aan de linkerkant, precies de kant van alle binnenbochten en hierdoor kon ik vrij snel naar een goede positie opschuiven. Toen we het eerste zandpad in gingen waren hier al aardige plassen gevormd. Ik koos 2 keer het verkeerde pad waardoor ik wat plekken moest prijsgeven.

De eerste ronden werd er veel gevloekt en nog meer geergerd. Dit kwam door de vele stijle klimmen. Als een renner stilviel, moest heel het peleton afstappen. Hectisch dus. Na de eerste ronde bleek ik later al 38e te liggen. Op deze positie zou ik later ook eindigen, dus alles bij elkaar was het een goede start.

Na de eerste ronde heb ik mijn hartslag terug laten zakken in de hoop dat er uiteindelijk nog wat over zou blijven voor de laatste ronde. In de tweede ronde kwam ik erachter dat ik een bidon verloren was. Ik moest dus zuinig aandoen met het water totdat ik weer langs de verzorging kwam en een nieuwe bidon kon nemen. Het parcours leende zich er sowieso niet voor om geregeld te drinken en op tijd te eten, ook weer niet zo mijn ding.

In de rondes daarna kwam ik er al snel achter dat het al lang geleden was dat ik in de modder heb gereden. De raceking had moeite om de grip te behouden en zelfs de nobby nic als voorband liep soms aardig vol. Veel stuurfoutjes zorgde ervoor dat ik elke keer de aansluiting miste op voorgangers of inhalers. Toch haalde ik zelf ook af en toe nog wat renners in die te hard gestart waren.

De afdalingen liepen lekker, overal kwam ik fietsend onder. Pas in de een na laatste ronde merkte ik dat de vermoeidheid toesloeg en vloog ik over het stuur heen. Mijn fiets kwam daarna weer over mij heen. Ik kon in de val mijn fiets weer vastpakken, voorkomen dat hij tegen de boom zou vallen, snel weer opstaan en doorfietsen. Aardig spectaculair voor het publiek en veel tijd was er niet verloren.  De laatste ronde zou ik deze afdaling maar lopend nemen.

In de laatste ronde bleek ik weinig meer over te hebben. De benen konden nog wel wat aan maar ik was zelf aardig uitgeput door iets te weinig eten, drinken en ook slaap. In de eindsprint had ik nog een positie kunnen opschuiven. Door de uitputting was mijn ketting op het kleinste voorblad terecht gekomen, tijdens het opschakelen voor de eindsprint werd de kettinglijn te schuin en aanzetten zou weinig zin hebben. Achter me zat niemand en rustig heb ik de laatste meters uitgereden.

Door alle tegenvallers was ik de hoop op een goede positie verloren. Bij thuiskomst bleek ik echter als 38e over de streep te zijn gekomen. Dit was dus dik boven de verwachting die ik had. Het nadeel van de bergraces vind ik dat het veld zo groot is dat je positie onoverzichtelijk is. Wat dat betreft is het starten in verschillende categorieën fijner, zoals bijvoorbeeld in Landgraaf het geval was en straks ook weer in Zoetermeer zal zijn. Leuk is dan natuurlijk weer wel om je te kunnen meten met de teams, dus op naar de edities van volgend seizoen dus! Nu wordt het weer toewerken naar de seizoensafsluiter in Zoetermeer.

Op zaterdag 20 augustus zou de eerste editie van de Snowworld MTB wedstrijd verreden worden. Volgens de organisatie zou het parcours het meest uitdagende van Nederland zijn. Het programma was verdeeld over twee dagen. Om 15.45 zou de Funklasse starten.

Door dit late tijdstip hadden we de tijd om te kijken naar de wedstrijd van de Masters. Hiervoor hebben we de 500+ treden tellende trap opgelopen en bovenop de meest bekende Steenberg van Nederland hadden we een mooi uitzicht over de omgeving maar ook over de klim langs de skihal.

Nadat we er wel achter waren gekomen dat deze klim een scherprechter was, zijn we weer naar beneden gelopen om warm te gaan rijden. We hadden de kans om warm te rijden op het parcours. Deze bleek veel technischer te zijn dan de parcoursen waar we tot nu op hadden gereden. De klim was nog het minst technische stuk. De rest bestond vooral uit stukken singletrack, stijle afdalingen of afdalingen met mooie kombochten.

In de aanloop naar deze wedstrijd had ik de verwachting dat ik goed kon scoren. Het zou de eerste wedstrijd voor mij zijn waarbij de verschillende categorieën apart van elkaar startte. Na het verkennen van het parcours liet ik de hoop op een mooi einduitslag gedeeltelijk varen, dit was net wat te technisch voor mijn gevoel.

Om 15.50 werd het startschot gegeven voor de race die 60 minuten zou duren. Met 12 man snelden we op de eerste klim af. Zoals verwacht werd het veld hier gelijk al uit elkaar getrokken. Ik ging als 7e de klim in. In de klim kwam 1 persoon mij voorbij en deze moest ik laten gaan. Ik haalde op dezelfde klim nog 4 personen in en dat bezorgde me een derde plaats op de eerste klim. De koploper zag ik met zo’n zwaar verzet naar boven stampen dat ik het gevoel had dat hij dit nooit de hele wedstrijd vol zou kunnen houden. Uiteindelijk bleek dit wel zo te zijn en dit leverde hem de 1e plaats op.

Op deze derde plaats heb ik heel de wedstrijd gereden. De tweede man in de race was een ex-prof uit Duitsland. Deze moest ik 50 meter toegeven aan het begin van de wedstrijd. De eerste ronde verliep nog niet zo vlekkeloos, het was vooral wennen aan het technische karakter van de afdalingen en ik had moeite met het vinden van de ideale lijn. In de rondes daarna ging het beter. De hitte greep je bij je keel op de lange klim langs de skihal. In de derde ronde heb ik dan ook mijn handschoenen uitgedaan om wat meer af te kunnen koelen. Dit werkte erg goed en ik kwam goed in mijn ritme. Hierdoor werd het gat met mijn voorganger steeds wat kleiner en uiteindelijk 20 meter. Mijn achtervolger zat ver genoeg achter me en zag ik alleen tijdens de lange klim.

Na het horen van de bel voor de laatste ronde gooide ik het tempo omhoog in de hoop om het gat nog dicht te kunnen rijden op mijn voorganger. Hij was ook aan het versnellen waardoor het gat ongeveer even groot bleef. Als derde kwam ik uiteindelijk over de finish. Dit leverde een stoel in de schaduw, een washandje, een handoek, een podiumplek, een bos bloemen, een snowworld knuffel en de kussen van de ronde-miss op.

Ik heb voldaan aan mijn verwachtingen. Deze podiumplek is een mooie doop voor mijn nieuwe wedstrijdfiets en een mooi afsluiter van mijn zomervakantie. Nu gaan we weer toewerken naar de Bergrace in Lunteren en dan begint het einde van het seizoen langzamerhand in zicht te komen. Het benelux kampioenschap in Zoetermeer zal ook nog op de kalender komen te staan. Twee jaar geleden zijn we bij deze wedstrijd gaan kijken, en dit parcours is ook erg mooi!

Nog geen twee weken geleden kwam Bart aanzetten met de Wedstrijd van Landgraaf. Leuk om mee te pakken als voorbereiding op de bergrace in Lunteren. Ik twijfelde nog even om mee te doen maar alleen langs de ski helling omhoog rijden vond ik eigenlijk al wel een mooie uitdaging om eens mee te maken! Dus toch maar weer de stoute schoenen aangetrokken en me ingeschreven voor de Funklasse van Zaterdag..

De dag bleken we niet beter uitgezocht te kunnen hebben. Toen ik naast mijn bed stapte was de zon al aardig zijn best aan het doen. En dat zou de rest van de dag niet anders zijn! Omdat we zelf pas om kwart voor 4 hoefde te starten hadden we het plan om optijd aan te rijden en zo de Masters nog aan het werk te kunnen zien. Na een stevig ontbijt de auto ingeladen en de navigatie ingesteld richting de witte wereld. Mooi optijd voor de start van de Masters kwamen we aan. Even nog snel wat gegeten en niet veel later volgde het startschot al. Daarna de trappen van de Steenberg beklommen om nog wat foto’s te kunnen schieten van de mountainbikers die zich aan het moe maken waren. Al snel was duidelijk dat de klim wel erg lasting was en een bepalende factor speelde in de wedstrijd.

Kortom snel weer naar beneden en de fietskleding aan om warm te gaan rijden. Na wat op het terrein rond te hebben gereden mochten we na het finishen van de Nieuwelingen de ronde nog snel verkennen. En damn.. wat was die pittig. De klim was net een muur en de afdaling bestond uit veel steile bochtige stukken vol met drops en kombochten. Dat klimmen ging me wel redelijk af, maar laat die drops en kombochten in de afdaling nou net niet mijn ding zijn! Dat beloofde nog wat voor de wedstrijd. Na het inrijden snel naar het startvak waar iemand van de organisatie ons vroeg of we de lange klim wel wilde meenemen in de ronden. De Nieuwelingen hadden het met het warme weer erg moeilijk en namen halve wegen de klim een afkorting. Daar waren we natuurlijk niet voorgekomen en we besloten de klim er gewoon in te houden. Wat was n.l. nog mijn beste troef.

Om 10 voor 4 klonk het startschot. Het lukte me om vlak achter onze Bart de startklim op te rijden en wat plaatsjes mee op te schuiven. Halve wegen de klim moest ik helaas 3 man voorbij laten gaan. Auw.. wat deed die klim pijn zeg. De eerste steile afdaling ging vervolgens voor geen meter en ook het oprijden van de eerste stuk single track ging niet bepaald vlekkeloos. In dat rondje moest in nog 3 man aan me voorbij laten gaan waardoor ik als 10 de over de eerste doorkomst kwam. Gelukkig kon ik op de klim langs de hal weer een plaatsje naar voor opschuiven om vervolgens vrij snel bij het achterwiel van de nummer 9 uit te komen. Ik zag aan hem dat het niet zo lekker liep en hij had nogal last van zweethanden. Zij tempo zwakte steeds wat meer af. Op een kort klimmetje kon in ook zijn positie overnemen om in het stuk wat volgde een gaatje te slaan. De afdaling met de kombochten ging me steeds beter af en ik begon ze zelfs haast leuk te vinden.. Het moest niet gekker worden.

De ronde die daar op volgde probeerde ik wat rustiger aan te doen en mijn hartslag iets te laten zakken. Ik betropte me erop dat ik de tijd had om iedereen te bedanken die aan stond te moedigen en kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen om op de klim langs de hal even het stijging percentage op mijn kilometer teller te bekijken. Pfff.. 21%.. En dat met een hardslag van 180 die niet echt wilde zakken. Iedere keer kwam er een klim aan die roet in het eten gooide.

Bij de bel van de laatste ronde mezelf nog even kwaad gemaakt en het lukte me om het gas er nog even goed op te gooien. Ik kon de man voor me n.l. al zien op de lange klim. Het gat werd steeds wat kleiner en op de bochtige afdaling reed hij nog maar een paar bochten voor me. En sprint na de eindstreep mocht alleen niet baten en kwam als 8ste over de meet. Ik was erg tevreden met mijn top 10 notering en een ervaring rijker!